تبلیغات
نوزادان، کودکان

با آنکه کودکان دنیای متفاوتی دارند، اما آنان نیز مانند بزرگسالان در طول روز با مسائلی مواجه می شوند که باعث شادمانی یا ناراحتی شان می شود؛ بنابراین، احساس غمگینی نیز یک واکنش طبیعی از سوی کودک است با این حال گاه چنین احساساتی در کودکان به یک اختلال تبدیل می شود.

در ادامه نشانه های این مشکل و راه هایی که می توان برای کمک به کودکان از آن استفاده کرد توضیح داده می شود:

نشانه های افسردگی در کودکان

اختلال افسردگی در کودکان به دلایل ژنتیکی، محیطی و یا هر دو، ممکن است روی دهد. وقتی کودکی دچار اختلال افسردگی می شود معمولاً نشانه هایی را بروز می دهد؛ به عنوان مثال بی دلیل یا برای موارد کم اهمیت، گریه می کند، دیگر ممکن است به فعالیت هایی که سابقاً از آن لذت می برد علاقه ای نشان ندهد و مشکلاتی در توانایی تعامل و دوست یابی داشته باشد.

با این حال، برخی از نشانه های افسردگی کودکان به آسانی قابل درک نیست؛ به عنوان مثال، موارد دیگری مانند اعتماد به نفس پایین یا احساس گناه، پرخاشگری و غرولند کردن، همچنین شکایت از مشکلات جسمی مانند سردرد، دل درد و... نیز جزو نکات قابل توجهی است که باید با دقت نظر ارزیابی شود.

درمان های روان شناختی برای افسردگی کودکان

برای کمک به کودکان درگیر با مشکلات افسردگی و درمان آن، شیوه هایی همچون روش های دارویی، درمان های روان شناختی فردی، خانوادگی و مداخله هایی برای مدیریت شرایط غیر مساعد وجود دارد. درمان های دارویی برای کودکانی که به نشانه های شدیدتری از اختلال مبتلا هستند و این موضوع مشکلاتی در خواب، اشتها یا روابط اجتماعی آن ها ایجاد کرده است بسیار موثر است. درمان های روان شناختی هم رویکردهای مناسبی در این حوزه ارائه کرده که نتایج قابل ملاحظه ای برای این کودکان و خانواده های آنان در بر داشته است. این روش ها چنانچه توسط روان شناسان متخصص و شناخته شده، در این حوزه انجام گیرد، پیامدهای بلندمدت فراوانی برای مراجعان خواهد داشت.

9 کار که والدین می توانند برای درمان افسردگی کودک خود انجام دهند:

کودک فقط غذا نمی خواهد: برای کودک خود زمان ویژه ای اختصاص دهید، تنها توجه خود را به تامین خوراک و پوشاک او معطوف نسازید بلکه فرصت هایی را برای سپری کردن اوقات فراغت با یکدیگر فراهم کنید.

آماده باش باشید: پیش از آنکه کودک به علت شکست های مکرر در موقعیت های اجتماعی دچار سرخوردگی و یاس شود او را برای مواجهه با این شرایط یا دشواری های احتمالی آن آماده سازید؛ مثلاً با یکدیگر تمرین هایی را در این زمینه انجام دهید.

مستقل اما حمایت کننده: به گونه ای بر فعالیت های کودک نظارت داشته باشید که در عین وابسته نساختن او به خودتان، همواره احساس کند که از حمایت و پشتوانه شما برخوردار است و احساس بی کسی و تنهایی نکند.

خوددرمانی ممنوع: درمان های ارائه شده از سوی متخصصان را پیگیری کنید و نکات مطرح شده، در جلسات مداخلات روان-شناختی را به دقت اجرا کنید و در مصرف داروهای توصیه شده مقاومت و تعصب به خرج ندهید.

مطالعه کنید: توجه به نیازهای فردی، تحولی و جنسیتی هر یک از فرزندان و کسب اطلاعات درباره ویژگی های هر یک از مراحل سنی و تغییرات مرتبط با آن خصوصا در سال های آغازین بلوغ نقش بسزایی در افسرده نشدن کودکان دارد.

همسر و والد خوبی باشید: کاهش و حل تعارض های زناشویی که آشفتگی روان شناختی زیادی را برای کودکان ایجاد می کند نیز در شادمانی آنان بسیار موثر است. همچنین تلاش برای استفاده از شیوه های فرزندپروری کارآمد می تواند از افسردگی کودکان جلوگیری کند.

امید داشته باشید و امید ببخشید: عزت نفس را در کودک تان افزایش دهید و دیدگاهی مثبت در ذهن او از دنیا، خلق کنید، توانمندی های او را نادیده نگیرید و محیط اطراف را برای کودک، متخاصم و ناامیدکننده توصیف نکنید.

تغییر سبک فرزندپروری در صورت لزوم: تغییر سبک فرزندپروری از والدینی پرخاشگر یا بی تفاوت به والدینی مقتدر و در عین حال مهربان، در این مسیر بسیار موثر است. در این زمینه می توان از دوره های آموزشی موجود در کلینیک های تخصصی استفاده کنید.

ریشه را بیابید: بررسی محیط های دوستی یا آموزشی کودک به منظور ریشه یابی علل محیطی مشکلات او و تلاش برای کاهش استرس های موقعیتی و درمان افسردگی کودک نیز بسیار حائز اهمیت است.

   


لباس زمستانی کودک چگونه باشد

چهارشنبه 28 آبان 1393 نویسنده: والدین یک فرشته کوچک | نوع مطلب :لباس کودک ،

زمستان، دمای هوا کاهش می‌یابد و باران و برف آغاز می‌شود. هر چه سرمای هوا بیشتر می‌شود، کودک به مراقبت بیشتری احتیاج دارد. در این شرایط چگونه باید کودک را بخوابانیم؟ چه لباس‌هایی باید به تنش کنیم؟


لباس خواب کودک در زمستان چگونه باشد؟


راحتی کودک، گرمای بیش از حد نیست

ما در زمستان برای محافظت از سرما، لباس‌های بیشتری به تن می‌کنیم. تعدادی از ما این کار را حتی با کودکان خود نیز می‌کنیم زیرا نمی‌خواهیم در طول شب، سردشان شود. اما باید بدانید که گرمای زیاد در طول شب موجب بدخوابی کودک می‌شود. حتما برای شما هم پیش آمده که شب‌ها به دلیل گرمای زیاد، در حالی حه عرق کرده‌اید، از خواب بیدار می‌شوید یا زمانی که اتاق سرد است، لباس زیادی به تن می‌کنید و به زیر پتو می‌روید. درست است که در آن زمان اتاق سرد است اما هنگامی که با لباس زیاد به زیر پتو می روید، نیمه‌های شب گرمتان می‌شود. این مورد برای کودکتان هم صدق می‌کند. بنابراین بهتر است همیشه قبل از خواب مقداری درجه شوفاژ یا بخاری خود را کاهش دهید.

لباس خواب کودک برای شب‌های زمستان

برای نوزادانی که قنداق می شوند، من لباس‌های سبک را پیشنهاد می‌کنم. اگر می‌خواهید لباس آستین بلند به تن‌اش کنید، از سبک بودن آن مطمئن شوید. کودک نباید در طول خواب گرمش شود. اگر قنداق او از پارچه‌ای با جنس سنگین تهیه شده، بهتر است از پوشاندن لباسی دیگر خودداری و تنها جوراب به پایش کنید. قنداق را طوری ببندید که نه خیلی تنگ باشد و نه خیلی گشاد. تنها فضایی به او دهید تا بتواند پاهایش را به آسانی تکان دهد.

حتی برای کودکانی که از قنداق استفاده نمی‌کنند نیز همین توصیه‌ها را به کار گیرید.

چگونه مطمئن شوم که کودک گرمش نیست؟

دمای ایده آل برای اتاق خواب کودک، 68 درجه فارنهایت(20 درجه سانتی گراد) است. قبل از خواب کودک، قبل از این که یک پتوی دیگری روی او بیاندازید، دمای بدن او را چک کنید. دستتان را بر پشت یا پشت گردن کودک قرار دهید، اگر دیدید که عرق کرد، زمان آن است که یک لایه از لباس‌های او را کم کنید تا در طول شب، گرمش نشود. اما اگر دمای بدن او پایین و پوستش سرد است، یک لباس سبک دیگر به تنش کنید.

منبع: سایت نی نی بان

   


علائم و نشانه ها:

-ناتمام گذاشتن کارها،
-خودداری از انجام تکالیف،
-عدم تلاش برای حل مشکلات خود،
-برخورد با مشکل در تصمیم گیری،
-انتظار کمک از دیگران،
-بی توجه و بی دقت،
تمایل نداشتن به فعالیت های بدنی(در حرکات آنها کندی دیده می شود)،
-آوردن بهانه های متعدد برای انجام ندادن کارها،
-داوطلب نشدن برای انجام کارها،
-عاجز بودن در تنظیم فعالیت حال و آینده،
-میل دائمی دارد به سرببرد در حالت استراحت،
-به سر بردن دائمی در عالم رویا،
-برخورداری از قدرت تمرکز فکری کم،
-استفاده از تنبلی برای در رفتن از زیر بار مسئولیت ها.

عوامل پدید آورنده:

-انتظارات زیاد داشتن از کودک،
-برخورداری از تجربیات و شکستهای تلخ زیاد،
-عدم برخورداری از تجربه های موفق،
-عدم برخورداری از تشویق کافی،
-در معرض شماتت و تنبیه بودن،
-فراهم نیامدن فرصت و امکان مبارزه در انجام کارها،
-نقایص فیزیولوژیکی و بدنی،
-وجود نابسامانی، مشاجرات لفظی و درگیری در خانواده،
-طلاق،
-وابسته بودن به والدین و انجام کارهای کودک به وسیله آنها،
-وجود توقعات بی جا و به دور از ظرفیت،
-استفاده از کودک از تنبلی به عنوان اعتراض،
-میل به جلب نظر،
-دفاع از خود(برای فرار از فشارهای وارده این شیوه را بکار می گیرد)،
-بکار بردن تنبلی برای پیشبرد مقاصد،
-محرومیت از امکانات اولیه،
-فقر و محرومیت و کمبود موادغذایی،
-ایمان نداشتن به کارهای مربی و معلم،
-استفاده از تنبلی برای سرپیچی از دستورات،
-بیماری شدید،
-نداشتن تمرکز فکر، صبر و حوصله.

چگونگی عملکرد:

-مورد تشویق قرار دادن کودک برای رفتارهای مناسب،
-شناسایی علل تنبلی کودک،
-عدم فشار زیاد برای چابک ساختن کودک تنبل،
-آموختن مهارتهای مختلف به کودک،
-تشویق دائمی کودک با دادن پاداشهای فوری به او،
-سپردن کارهایی در حد توان به وی،
-پی گیری انجام و تکمیل کار و فعالیت های محوله به کودک،
-نظارت بر تنظیم برنامه ای شخصی به وسیله کودک،
-رها نکردن کودک از نظر فعالیت های مختلف،
-تشویق کودک برای انجام مسئولیت ها و کارهای مناسب،
-تحت مراقبت قرار دادن دائمی کودک،
-اصلاح خانواده ی نابسامان،
-درمان ضعف مزاجی و بیماری کودک

   


خیلی از پدر و مادرها، شغل آینده فرزندان خود را تعیین و به وی ابلاغ می کنند!
این ابلاغ می تواند مستقیم باشد: تو باید پزشک شوی... مهندس که بشوی باید خانه جدیدمان خودت درست کنی... آرزو دارم تو هم مانند عمویت خلبان خوبی بشوی... .
یا غیر مستقیم: می بینی پزشک ها چقدر خوب پول در می آورند؟... همیشه آرزو داشتم یک خلبان بشوم ولی نتوانستم ... خوش به حال همسایه! پسرش توانست در آزمون وکالت قبول شود... .

تحت تأثیر همین القائات -به علاوه رؤیاپردازی های کودکانه- است که از هر دانش آموزی بپرسی که می خواهی چه کاره شوی، فوراً شغل آینده اش را می گوید و اتفاقاً هم اکثرشان می خواهند پزشک شوند (با تعیین تخصص)، یا مهندس، یا معلم یا خلبان.

و بدین ترتیب سال های کودکی و نوجوانی در رؤیای شغلی سپری می شود که هیچ دورنمای مشخصی برای رسیدن به آن وجود ندارد.
فراتر از دورنما، اساساً هیچ تضمینی وجود ندارد که آنچه تحت عنوان شغل آینده در ذهن فرزندان بارگذاری می شود، با مختصات فکری، ذهنی، جسمی و علایق فردی آنها در آینده همخوانی خواهد داشت یا خیر؛ و نیز مشخص نیست که آیا شرایط لازم برای رسیدن به آن هدف، محقق خواهد شد؟

در واقع بزرگ ترها و مشخصاً پدر و مادرها رؤیایی را در ذهن فرزندان شان می کارند که به احتمال قوی محقق نمی شود که اگر قرار بود محقق شود، به جز اندکی، همه بزرگسالان امروز - کودکان دیروز - یا پزشک بودند یا مهندس، یا خلبان یا معلم!

واقعیت این است که تعیین یک شغل مشخص در ذهن کودکان و نوجوانان، آنان را از فرصت های زیادی که می توانند بدانها بیندیشند و در آینده انتخاب کنند، باز می دارد. تعیین شغل آینده فرد در کودکی، در واقع یک "تله ذهنی" ایجاد می کند و فرد در آن می ماند.
خانم تینا سیلیگ، از مدرسان حوزه کارآفرینی دانشگاه استنفورد آمریکا در این باره می گوید: القائات بزرگ ترها درباره شغل و رشته تحصیلی فرزندان، خط مشی ذهنی او را تشکیل می دهند و یک گره روانی را در مغز آنان ایجاد می کنند تا فرد نتواند در خصوص رشته یا شغل، جهت درست را انتخاب کند.*

آینده، سرشار از موقعیت های جدیدی است که هیچ کدام از ما خبری در آنها نداریم. وقتی تمام آینده فرزندمان را در یک تله ذهنی متوقف می کنیم در واقع او را از موقعیت ها و فرصت های زیادی که در زندگی هر فرد پیش می آید محروم می کنیم، بدین گونه که او به گزینه های دیگر فکر نمی کند یا اگر هم فکر کند، با احساس کدورت است. همچنین کودک، نوجوان و جوانی که گرفتار یک تله ذهنی است و تمام زندگی و رؤیاهایش حول یک شغل یا رشته تحصیلی خاص می چرخد، به احتمال قوی، فرصت های زیادی را از زندگی اش خط می زند.

به علاوه، خیلی ها وقتی به آنچه بزرگ ترها برایش تصویر کرده اند نمی رسند (که اغلب هم همین طور است)، تا آخر عمر احساس ناکامی خفیفی با آنها همراه است، حتی اگر از شغلی که الان دارند رضایت داشته باشند.

تا بدین جای بحث مشخص شد که بهتر است از ترسیم یک نقطه خاص و شغل معین به طور جدی خودداری کنیم. حال سوال اینجاست که در برابر پرسش کودکان خود که "وقتی بزرگ شدم چه کاره بشوم؟" چه پاسخی دهیم؟
بهتر است به فرزندمان بگوییم که همه شغل ها خوب و ضروری هستند و فرقی نمی کند که چه شغلی داشته باشی. مهم این است که هر شغلی که داری سعی کنی در آن بهترین باشی، مثلاً یک پرستار خوب ، بهتر از یک پزشک متوسط است و یک پزشک خوب هم بهتر از یک پرستار متوسط است. در همین مثال، خود پزشکی و پرستاری مورد قضاوت قرار نمی گیرد که کدامش بهتر است، بلکه ملاک قضاوت این است که کدامشان در شغل خود بهتر هستند.

اگر فرزندمان با این ذهنیت بزرگ شود، درگیر این نخواهد بود که "اگر فلان رشته را که بدان علاقه مندم انتخاب کنم شاید اطرافیانم ناراضی باشند" بلکه انتخابی که بدان علاقه دارد را در پیش می گیرد و سعی می کند در مسیر انتخابی اش، بهترین باشد.

اگر فهرستی از 10 انسان موفق که در سطح جهانی یا ملی یا در اطرافیان تان می شناسید را ردیف کنید، خواهید دید که آنان تحصیلات و مشاغل گوناگونی دارند و آنچه متمایزشان کرده، نه شغل و تحصیلات خاص که بهترین بودن در حرفه ای است که بدان مشغول اند. حتی بسیاری از این افراد تحصیلات دانشگاهی موفقی نداشته اند و بعضاً اخراجی دانشگاه یا محل کارشان بوده اند.

   


صبحانه نخوردن کودک

چهارشنبه 7 آبان 1393 نویسنده: والدین یک فرشته کوچک | نوع مطلب :نرگس کوچولو ،

برای کودکانی که از صرف صبحانه کوتاهی میکنند، بکار گیری مواد مغذی را به حداکثر برسانید، با استفاده از غنی ترین مواد مغذی ممکن ، مانند نان گندم و غلات غنی شده و افزودن آب پرتقال با کلسیم و ویتامین د؛ تخم مرغ غنی شده و غلات آماده شده توسط شیرداغ به جای آب.

.کودکی که هر روز مجبور است همان نان، چای و پنیر را در همان ظرف‌ها و شکل همیشگی میل کند (به‌عنوان صبحانه بخورد) ممکن است علاقه و میل خود را از دست بدهد. در این روزها که اکثر مادران به دلیل اشتغال،‌ صبحانه را به‌صورت حاضری و سریع در اختیار کودک قرار می‌‌دهند، این مشکل حادتر به‌نظر می‌رسد.

با تغییرات کوچکی می‌توان کودک را به یک صبحانه‌خور حرفه‌ای تبدیل کرد، کار چندان دشواری نیست،‌ بچه‌ها خیلی راحت راضی می‌شوند، فقط کافی است شما در روزهای مختلف هفته، صبحانه‌های مختلفی مثل تخم‌مرغ و نان،‌ شیر و پنیر و نان یا حتی فرنی را تهیه کرده و همچنین برای صرف صبحانه به کودک فرصت دهید و تند‌تند نگویید: «زود باش، دیر شد!»

ترس و اضطراب کودک
بعضی از کودکان به دلیل ترس و نگرانی از رفتن به مدرسه، صبح‌ها علاقه‌ای به خوردن صبحانه نشان نمی‌دهند. همچنین مشاجرات و دعواهای پدر و مادر می‌تواند بر اشتهای کودک برای خوردن صبحانه اثر بگذارد.

علاقه کودک به غذاهای دیگر به‌عنوان صبحانه
بعضی کودکان غذاهای رایج و معمول برای صبحانه مثل شیر، پنیر، کره و… را دوست ندارند و ممکن است به دلایل مختلف مانند الگوهای غذایی و مصرفی اعضای خانواده، غذاهای گرم (ساندویچ، حلیم،‌ عدسی،‌ فرنی و شیربرنج) را برای صبحانه ترجیح بدهند، اگر کودک شما در این گروه از بچه‌ها قرار می‌گیرد، منعی ندارد که با رعایت ملاحظات سلامتی و نوع سلیقه و ذائقه کودک این غذاها را به‌عنوان صبحانه در اختیار کودک قرار دهید.

شاید شما تصور کنید این غذاها سنگین و حجیم هستند، ولی بهتر از آن است که کودک گرسنه راهی مدرسه شده و دچار اختلالاتی مانند سرگیجه، تهوع و ضعف شود. به علاوه بسیاری از این غذاها مانند فرنی و حلیم مواد غذایی غنی و کاملی هستند و انرژی لازم را تا ظهر برای کودک فراهم می‌کنند.

مشکلی که این روزها حاد به نظر می‌رسد
یکی دیگر از دلایل بی‌اشتهایی کودکان برای خوردن صبحانه، خوردن شام در ساعات انتهایی شب است، بنابراین سعی کنید کودک شما سرشب شام بخورد و شب‌ها در ساعت معینی بخوابد تا بتواند صبح زود، به راحتی از خواب بیدار شده و میل کافی به صبحانه داشته باشد. همچنین والدین باید صبحانه را وعده غذایی مهم تلقی کنند و کودکشان را به خوردن آن تشویق کنند.  مطالعات نشان می‌دهند پدر و مادرهایی که صبحانه را حذف می‌کنند، فرزندانشان نیز معمولا چنین کاری انجام داده و از الگوی رفتاری والدین خود تبعیت می‌کنند.

کودکان را به خوردن صبحانه تشویق کنید
تشویق و ترغیب بچه‌ها به خوردن صبحانه بسیار خوب است.  داشتن خواب کافی و باکیفیت در شب و به دنبال آن یک صبحانه خوب و مقوی، به بچه‌ها کمک می‌کند فعال باشند و بتوانند در مدرسه روی درس‌های خود خوب تمرکز کنند. صبحانه همچنین کمک می‌کند که بچه‌ها در طول روز کمتر احساس گرسنگی کنند. شما می‌توانید الگوی خوبی برای فرزندان خود باشید. اگر شما صبحانه بخورید بچه‌ها هم از شما یاد می‌گیرند. یک کاسه سیریال صبحانه به همراه میوه‌های تازه و شیر می‌تواند نقطه شروع خوبی برای همه اعضای خانواده باشد.

موادغذایی مخصوص صبحانه
تحقیقات نشان داده است که اگر موادغذایی لازم برای آماده کردن صبحانه در اختیار باشد، بچه‌های مدرسه‌ای تمایل بیشتری به خوردن صبحانه دارند. برخی از این موادغذایی عبارتند از:

سیریال‌های گندم مخصوص صبحانه

– فرنی

– نان گندم کامل

– یرینی و کلوچه‌های کم‌چربی

– چیزی که با نان خورده شود مثل تخم مرغ، پنیر، مربا و…

– ماست

– آبمیوه تازه

– شیر کم‌چرب

– عسل

– چای

– شیر و لبنیات

– نان

آیا با صبحانه حتما باید چای بخوریم؟
مایعات گرم یا مایعات سرد کدام برای صبحانه بهتر است. اول این نکته را بگوییم که بهتر است صبح حتما همراه غذا مایع مصرف شود اما در رابطه با نوع مایع، می‌توان چای خورد و هم می‌توان آب مصرف کرد البته مصرف چای یا مایعات گرم مورد پسند اکثر افراد است. مصرف مایع سرد مانند شیر سرد به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود.

نکته آخر
کودکانی که از خوردن صبحانه غفلت می‌کنند معمولا با کمبود برخی ویتامین‌ها و موادمعدنی، مثل آهن، کلسیم، روی و ویتامین ۲ B مواجهند.

صبحانه دانش‌آموزان فراموش نشود
دانش‌آموزان را بدون صبحانه به مدرسه نفرستند. صبحانه به‌عنوان یک وعده مهم غذایی ٢٠ تا ٣٠‌درصد انرژی روزانه فرد را تأمین می‌کند و خوردن آن در دانش‌آموزان از اهمیت بالایی برخوردار است. تحقیقات صورت گرفته حاکی از این است که خوردن صبحانه نه‌تنها برنامه سایر وعده‌های غذایی روزانه فرد را تنظیم می‌کند، بلکه تأثیر مثبتی بر یادگیری و افزایش بهره هوشی دانش‌آموزان دارد.

منبع: دکتر سلام

   



خانواده‌ای كه پدر و مادر در آن سختگیری بی‌جا دارند و پرخاشگر و انتقاد‌كننده باشند، به هوش بچه‌ها و جرأت بچه‌ها برای بیان توانایی‌شان صدمه وارد می‌كند. در مقابل، خانواده‌هایی كه محیط دوستانه، آرام و رابطه‌ای برمبنای تعامل سالم با فرزند خود دارند می‌توانند به رشد توانایی‌های هوشی بچه‌ها كمك كنند. پیشنهاد‌های زیر به شما كمك می‌كند كه در تقویت هوش بچه‌ها اثرگذار باشید:

1- صبحانه خوب و كامل را فراموش نكنید. مغز خوب و سالم، غذای سالم و كافی هم نیاز دارد؛ اگر كودك شما صبحانه خوبی بخورد كه بتواند 20درصد انرژی او را برای ادامه روز تأمین كند، حتما توجه و تمركز بیشتری پیدا می‌كند.

2- بازی به اندازه غذای خوب می‌تواند در رشد هوش ‌شناختی كودكان اثر‌گذار باشد. بازی حساب‌شده نوعی تمرین مغز است. در دوران نوزادی با بغل كردن بچه و بازی كلامی با نوزادان می‌توانید به رشد و تقویت بیشتر و بهتر هوش آنها كمك كنید. در سال‌های بعدی هم می‌توانید به كمك حواس بچه‌ها و بدون آنكه امكانات مادی زیادی لازم داشته باشید با او بازی كنید و به افزایش شبكه سلول‌های مغز كه ابزار هوش است، كمك كنید.

3- دالی بازی، قایم موشك، بازی‌های نمایشی مثل پانتومیم و حتی تشخیص بو‌ها با چشم بسته به رشد هوش كودك كمك می‌كند.

4- در سال‌های بالاتر، بازی‌های فكری كه بچه‌ها خودشان انتخاب می‌كنند مثل پازل و بعضی از بازی‌های رایانه‌ای در زمان‌های محدود می‌تواند مؤثر باشد.

5- تعامل كودك و والدین مثل حرف‌زدن، گوش‌كردن به هم، توجه به هم، سؤال پرسیدن و نظر خواستن، در قدرت هوش بچه‌ها اثر‌گذار است.

6- اگر پدر و مادر اهل مطالعه كتاب باشند به راحتی می‌توان ایده تشویق كودكان به مطالعه را برای افزایش هوش عملی كرد.كتاب خواندن سلول‌های مغز را فعال و زمینه تجربه‌اندوزی و آزمون و خطای كمتر را به بچه‌ها هدیه می‌كند. برای بچه‌ها كتاب بخوانید و اجازه بدهید هر سؤالی دارند از شما بپرسند و به آنها با حوصله و دقت جواب دهید. حتما شما هم بعد از خواندن كتاب از كودك خود درباره شخصیت‌ها و اتفاقات داستان سؤال بپرسید. از او بخواهید درباره داستان كتاب نقاشی هم بكشد.

7- سرزنش و مقایسه بچه‌ها را فراموش كنید. اگر بخواهید با میزان هوشمندی بچه‌ها فخرفروشی كنید آنها را در فشار روانی قرار می‌دهید و از همه مهم‌تر اینكه دوران كودكی را از آنها می‌گیرید.

8- شاید فكر كنید هر فرد نابغه و باهوش موفقی، قطعا خانواده مرفه و بدون مشكلی داشته. اما بهتر است بدانید كه اغلب افراد موفق دنیا زندگی‌های سخت و پر از رنجی داشته‌اند. شاید راز این شكوفایی در این باشد كه ذهن افراد در شرایط سخت و چالش‌انگیز مجبور می‌شودكه اطلاعات را پردازش و راه‌‌حل‌یابی كند. در خانواده به‌دنبال ایجاد محیط مصنوعی و گلخانه‌ای كه در آن بچه‌ها به رشد هوشی برسند، نباشید، به آنها فرصت فكر كردن و حل مسئله بدهید.

9- خلاقیت را در كودك رشد دهید. یكی از راه‌های رشد خلاقیت این است كه به جای اینكه همه چیز را حاضر و آماده در اختیارش بگذارید، به او كمك كنید تا از وسایل و ابزارهای دم دستی و غیرقابل استفاده، وسایل مورد نیاز خودش را بسازد. به او فرصت بدهید فكر كند كه چگونه می‌تواند به كمك یك لوله مقوایی كه از انتهای یك دستمال كاغذی رولی باقی مانده است و چند تكه پارچه و چسب و... یك جامدادی رومیزی برای خودش بسازد.

منبع سایت عصر ایران

   


شروع پیش دبستان نرگس

چهارشنبه 9 مهر 1393 نویسنده: والدین یک فرشته کوچک |

اولین روزی که نرگس خانوم ما مانتو و شلورار تعلیم و تربیت کلاسیک رو پوشیده با دوست خوبش غزل








   


یک بیماری عصبی داریم به نام «تریکوتیلومانیا» که در افراد مبتلا به آن که موهایشان را می‌کنند. ابتدا باید زمینه اضطراب را از بین برد. موهایی که در اثر این مشکل از بین می‌روند، در ابتدا مجدد می‌رویند اما بعد از مدتی ریزش دائمی می‌شود. درمان دارویی برای این افراد وجود ندارد ولی برای آنکه التهاب ناشی از کندن مو کاهش یابد، می‌توان از قطره بتامتازون برای سر استفاده کرد و برای مژه و ابرو در کودکان از پماد چشمی هیدروکورتیزون به‌صورت موقتی کمک گرفت تا التهاب تا حدی کاهش یابد اما درمان اصلی کاهش اضطراب و استرس است. در این میان گاهی نه‌تنها کودک بلکه افراد خانواده نیز باید تحت مشاوره و درمان قرار بگیرند.

   


آیا کودک شما از آن دسته کودکانی است که از صبح تا شب حرف میزند؟ یا کودکی ساکت است؟
اگر چه این به تمایل کودک بستگی دارد ولی شما میتوانید مهارتهای صحبت کردن او را تقویت کنید. همانند یادگرفتن نوشتن و ریاضیات، تمرین و ممارست در صحبت کردن نیز تاثیر فراوان دارد.
به یک شنونده فعال تبدیل شوید.این به این معنی نیست که صحبت های فرزند خود را بشنوید، بلکه باید از او سوال کنید، اظهار نظر کنید و درگیر یک مکالمه واقعی شوید.اینجا برخی بازیها و فعالیتها که میتواند مهارتهای صحبت کردن کودک شما را ارتقا ببخشید آورده شده است.از آنجا که کودکان به طرق مختلفی می آموزند،تصور نشود که تمامی کودکان میتوانند از این فعالیتها به شیوه ای یکسان بهرمند شوند.

قسمت اول: برای زبان آموزان شنوایی
هر زمان که با کودکان هستید با او صحبت کنید
.در مورد خبری که خواندید.بحثی که در محل کار داشتید.هنگامی که به خرید میروید در مورد سفرهایی احتمالی که برای خرید رفتید با او صحبت کنید.ممکن است به نظر برسد که کودک شما گوش نمی دهد ولی تعجب نکیند اگر ببینید برخی چیزهای که شما به او گفتید را در صحبت با دیگران به کار گیرد.و به یاد داشته باشید که کودک به طور طبیعی تقلید می کنند پس مواظب زبانتان باشید.
از کودکتان سوالات باز بپرسید.اگر از کودکتان یک سوال باز مثل این که "امروز در مدرسه چه کار کردی؟" بپرسید از او پاسخ مفصل تری خواهید شنید تا اینکه از او سوالی با جواب بلی یا خیر مثل این سوال بپرسید "امروز مدرسه خوب بود یا نه؟"
اگر به صورت آهسته پاسخ میدهد با جزئیات بیشتری از او سوال کنید"چه آزمایش علمی امروز انجام دادید؟"به کودکتان فرصت دهید آنچه با آن روبه رو شده است را براتیان توصیف کند و با شور و اشتیاق به صحبتهای او گوش دهید.ممکن است مطالب به ظاهر  بی اهمیت را برایتان بازگو کند ولی همه اینها برای او مهم است.
آواز خواندن و  شعر خواندن و یا داستان خواندن کودکتان را ضبط کنید.کودکان از شنیدن صدای خودشان لذت میبرند.و این صداها را نگهدارید مانند عکسهایی که از دوران کودکی او نگه میدارید.
روی داستهای محبوب قدیمی کار کنید و آنها رابازخوانی کنید. کتابهای محبوب او و داستانهای معروف را با صدای بلند بخوانید و در برخی نقاط کلیدی داستان از او بخواهید که ادامه جمله را کامل کند و یا عمدا تغییراتی در داستان بدهید و ببینید که او متوجه اشتباه عمدی صورت گرفته خواهد شد.
گزارش یک کتاب را از کودک بخواهید.سر میز شام یا هرکجا که اعضا خانواده باهم هستند از کودکتان بخواهید تا خلاصه داستان کتابی را تازه خوانده را بیان کند.و از اعضاء خانواده بخواهید سوالاتی را مطرح کنند تا کودک پاسخ دهد و از کودک بخواهید که بگوید کجا کتاب را دوست داشته یا نداشته است.

تلخیص و ترجمه شده از سایت babycenter
http://www.babycenter.com/0_fun-activities-for-promoting-speaking-skills_67044.bc
(این پست وقت گیر بود قسمتهای بعدی در پستهای بعدی)

نرگس توی باغ پرندگان اصفهان



   


چشم کودک را معاینه کنید:
با دست تمیز شصت خود را به ملایمت روی پلکهای بالا و پایین بکشید و از کودک بخواهید که به چپ، راست، بالا و پایین نگاه کند. اگر ذره ای را مشاهده کردید از او بخواهید به دفعات متعدد و به سرعت پلک بزند. با این کار به مایعات طبیعی چشم این امکان را میدهید که آن ذره را به خارج برانند.
چشم را بشویید:
اگر روش فوق تأثیری نداشت،چشم را با آب بشویید. با این حال فرآورده های اشک مصنوعی بهتر هستند.اگر جسم در قسمت سفید چشم (صلبیه) باشد،شما میتوانید سعی کنید که با استفاده از یک سواپ پنب های مرطوب و با احتیاط کامل آن را بزدایید. از مالیدن و کشیدن ذرات باقیمانده روی چشم اجتناب کنید.
آرام کردن کودک:
وقتی جسم خارجی را در آوردید،کودک ممکن است به مدت 15 - 10 دقیقه در چشم خود احساس ناراحتی و تحریک داشته باشد.
گذاشتن کمپرس مرطوب روی چشم کودک این احساس را برطرف میکند. اگر نمیتوانید خاک را از چشم خارج کنید و تحریک و ناراحتی تا روز بعد هم ادامه دارد و یا چشمها غبار آلود به نظر میرسند، به چشم پزشک خود اطلاع دهید.

منبع: فصلنامه شیر مادر شماره 55و56

   


وزن: وزن یک نوزاد طبیعی و به موقع دنیا آمدن بین 5/ 3- 5/ 2
کیلوگرم است. شما م یتوانید وزن کودک خود را با فرمول های
زیر مقایسه کنید و دریابید که کودک تان رشد طبیعی دارد یا
خیر.
وزن کودک 3ماهه تا یک ساله برابر است با سن شیرخوار به ماه به علاوه عدد 9 تقسیم بر عدد 2
وزن کودک دوساله تا شش ساله برابر است با سن کودک به سال ضربدر عدد 2 به علاوه عدد 8
وزن کودک شش سال تا دوازه سال برابر است با سن کودک به سال ضربدر عدد7 منهای عدد 5 تقسیم بر عدد 2


قد: قد نوزاد سالم به موقع دنیا آمده حدود 50 سانتی متر است.
نوزاد به مرور تا یک سالگی 25 سانتی متر افزایش قد خواهد
داشت. برای مقایسه قد کودک خود با استانداردهای سلامت
میتوانید از فرمول زیر کمک بگیرید:
 اندازه طبیعی کودک 2 تا 12 سال برابر است با سن کودک به سال ضربدر عدد 6 به علاوه عدد77

دور سر : دور سر یک نوزاد سالم و به موقع دنیا آمدن حدود 35
سانتی متر است. سپس در سه ماهه اول 6 سانتی متر در سه ماهه
دوم 3 سانتی متر و در 6 ماهه دوم 3 سانت یمتر به دور سر او
اضافه خواهد شد.

   



بازی بچه ها از نگاه بزرگترها گاهی كم اهمیت تلقی می گردد. اما برای كودكان بسیار با اهمیت است و آنها با نگاه دیگری این امر را میبینند. در اینجا نكاتی در رابطه با انتخاب نوع اسباب بازی و همچنین مشخصات یك بازی مفید ذكر می شود.
بازی از ضروریات زندگی كودك است و در رشد جسمی و ذهنی كودك تأثیر ویژه ای دارد. وسایلی كه برای بازی فرزندان انتخاب می كنید باید خصوصیات و شرایطی دارا باشد تا اهداف ما را از بازی كودك برآورده ساخته و برای او مفید باشد. در انتخاب اسباب بازی و همینطور نوع بازی در نظر داشتن نكات زیر ما را یاری خواهد كرد.
1- با توجه به سن و جنسیت كودك برایش اسباب بازی انتخاب نمایید.
2- اسباب بازی نباید خیلی گران قیمت باشد تا كودك بتواند آنرا دستكاری كند.
3- اسباب بازی باید بی خطر باشد تا سلامت او را تهدید نكند.
4- اسباب بازی باید متنوع باشد تا كودك احساس خستگی نكند.
5 - اسباب بازی باید به گونها ی باشد كه كودك را در رشد و تكامل حواس یاری دهد.
6 - از خوردنیها به عنوان اسباب بازی استفاده نشود.
7- در خرید اسباب بازی به نیاز كودك توجه شود نه خوش آیند بزرگترها.
8 - بازی باید برای كودك خوش آیند باشد. هیچگاه به بازی جنبه تحمیلی ندهید.
9 - از مداخله نابجا در بازی بچه ها بپرهیزید.
10 - از رشد اجتماعی كودكتان در بازی غافل نشوید. حضور در یك بازی چند نفره میتواند به این رشد كمك كند.
11 - محیط بازی از نظر وسایل مختلف بازی غنی باشد.
12 - در ضمن بازی كودكان، آنها را به رعایت حق وعدالت تشویق كنید.
13 - اگر كودك شما میل به بازی ندارد، به كشف علت بپردازید و در درمان آن كوشا باشید.
14- محیط بازی باید برای كودك مفید، زیبا و مطلوب باشد.
15 - كار كودك بازی است اما بازی هم باید تا حدی جدی باشد.
16 - از انجام هر بازی باید نتیجه مثبت انتظار داشت.
17- گاهی اوقات بزرگترها لازم است همبازی كودكان شوند

   


مطالعات گوناگون نشان داده است که پرداختن به ورزش حرفه ای در سنین پایین باعث عدم موفقیت کودک در تداوم فعالیت ورزشی خواهد شد.زودترین سن برای شروع ورزش سنین 6-7 سالگی است و قبل از آن باید فعالیت های فیزیکی کودک جنبه بازی و سرگرمی داشته باشد. در سنین حدود 5 سالگی فعالیتهایی که بهتر است کودکان انجام دهند باید موجب تحرک و نشاط و شادی آنها شود. دویدن، پریدن، جهیدن در بازیهای مختلف و انجام حرکت های موزون به همراه موسیقی های شاد به هماهنگی عصب و عضله و حفظ تعادل کودکان در این سن کمک خواهد کرد.
فعالیت های گروه سنی زیر 8 سال بیشتر باید به گونه ای طراحی شود که سطح مهارت های مفرح وشادی بخشی همچون پرتاب کردن و گرفتن،پریدن و ضربه زدن به توپ، انواع دویدن ها و همچنین شنا به صورت داوطلبانه بالا رود.کودکان در سنین 10 - 8 سالگی می توانند فعالیتهایی مانند ژیمناستیک، شنا، تنیس،دویدن های کوتاه مدت را به صورت شرکت درمسابقات تجربه کنند.ورزش هایی که موجب اختلال در رشد استخوانی-عضلانی و مفاصل کودکان و آسیب به اندام ها می شوند، به هیچ عنوان توصیه نمی شود. ورزش های متنوعی که فقط روی یک اندام متمرکز نیست و زمان طولانی کودک را در گیر نمی کند، بهترین پیشنهادا ست.
کودکان 13 - 11 ساله، آرام آرام به مرحله نوجوانی پا می گذارند و علاقمند به انجام رقابت های ورزشی و مشتاق به آموختن یک رشته ورزشی خاص می شوند. همچنین، گاهی در این گروه سنی، برخی از آنها در کنار علاقه، استعداد خاصی در یک رشته ورزشی خاص را از خود بروز می دهند که در این صورت، این فعالیت های جهت دار را می توان زیر نظر یک مربی متخصص و خلاق، هدفمند کرد و باعث پیشرفت نوجوان در آن رشته شد.
در این سنین، آنچه پس از انتخاب یک رشته ورزشی مورد علاقه مهم است، آموزش مهارت های خاص رفتاری در جهت تربیت رفتار ورزشی نوجوان است. رفتار  مناسب با هم گروهان، حس گذشت و فداکاری در فرآیند بازیها، تحمل شکست در باخت ها و برخورد مناسب با اطرافیان در برخوردهای ورزشی از آن جمله است. هرگز نباید در این سن، نوجوان را به فعالیت هایی که خارج از تواناییهای جسمی و روحی اوست وادار کرد. نوجوانی را که علاقمند به یک رشته ورزشی انفرادی یا گروهی نیست باید با توجه میزان توانایی جسمی و روحی اش به سمت یک ورزش مناسب هدایت کرد.
از نکات مهم در سنین بین 13 تا 15 سالگی، این است که شرکت در ورزش های گروهی باید متناسب با سن، جثه، جنس و نیز میزان فشار وارده بر اندام های آن ها برنامه ریزی شود. از این سن، 50 درصد فعالیت ورزشی به صورت تخصصی است و پس از آن تا بزرگسالی نیز باید همواره 20 درصد فعالیت ها به صورت عمومی، پایه و غیرتخصصی باشد. توجه به توانمندیهای فردی، دادن جایگاه های متناسب به هر فرد در گروه و توجه به روابط افراد گروه باعث ایجاد انگیزش و بالارفتن سطح مهارت های فردی و در نهایت گروهی خواهد شد.
منبع مجله کودک شماره 101

   


* به مدت 4 تا 6 ساعت دادن غذا قطع شود ولی
هر 10 دقیقه مقداری حدود 10 میلی لیتر مایعات
داده میشود.
* اگر بعد 4 تا 6 ساعت استفراغ کودک متوقف
شد، کمی غذا مثلا حدود 30 میلی لیتر شیر یا
پوره نسبتا رقیق به کودک داده شود.
* در صورتی که کودک cc30 غذا را تحمل کرد
مجددا 2 ساعت بعد هم از آن داده شود و کم کم
به مقدار و غلظت غذا افزوده شود .
* در صورتی که کودک مجددا استفراغ کرد تغذیه
کودک، از ابتدا با 10 میلی لیتر مایعات شروع شود.
* در صورتی که کودک بعد از هر بار غذا دادن
استفراغ کند و نشانه هایی از کم آبی دیده شود
 ممکن است نیاز به سرم داشته باشد.
* در صورتی که استفراغ کودک ناشی از شدت
سرفه )سرماخوردگی( باشد بعد از دادن غذا باید
کودک مدتی به حالت نشسته باشد و در صورت
استفراغ مدتی بعد مجددا به کودک غذا داده شود.
* تعداد دفعات شیردهی به کودکان زیر 6 ماه تب دار افزایش یابد.

   


مکیدن انگشت شست یا انگشت دیگر، شایعترین عادت دهانی کودکان است. در حدود دو سوم چنین عاداتی، در سن پنج سالگی پایان می پذیرند. انواع
تغییرات دندانی که عادت مکیدن انگشت ایجاد می کند، بسته به شدت، طول مدت، و تکرر عادت متفاوت است. طول مدت انگشت مکیدن، مهمترین نقش را در حرکت دندانی ایجاد شده توسط عادت ایفا می کند.
برای ایجاد حرکات دندانی حداقل چهار تا شش ساعت انگشت مکیدن لازم است. بنابراین در کودکی که به طور منقطع، با شدت بالا، انگشتش را می مکد، ممکن است اصلاً حرکت دندانی ایجاد نشود ولی در کودکی که به طور مداوم و ملایم برای بیش از شش ساعت، انگشتش را می مکد می تواند تغییرات دندانی مهمی ایجاد شود.

درمان:
زمان درمان مهم است. چنانچه والدین یا کودکن خواهند درگیر درمان شوند یا والدین در جهت رفع این عادت،به کودک کمک نکنند، تلاش دندانپزشک مؤثر نیست.
درمان به صورت درمانهای یادآوری، پاداش درمانی، و درمان با کمک وسایل مخصوصا نجام میشود.
درمان یادآوری:
این درمان، برای کودکانی مناسب است که مایل به توقف عادت هستند ولی به کمک نیاز دارند. زدن چسب روی انگشت کودک یا زدن لاک تلخ روی انگشتی که مکیده می شود،به عنوان یادآور، کمک کننده است؛ حتی می توان در کودکانی که شبها بیشتر این عادت را تکرار می کنند،ا ز دستکش استفاده نمود.
پاداش درمانی:
در این روش، قراردادی بین کودک و والدین بسته می شود. قرارداد، به سادگی، بیان می کند که کودک برای مدت خاصی از زمان، عادت را ترک می کند و در عوض، جایزها ی دریافت خواهد کرد. لزومی ندارد جایزه بیش از حد گران باشد؛ فقط باید به حد کافی خاص باشد که کودک را تحریک کند. تحسین از
طرف والدین و دندانپزشک نقش بزرگی دارد و هرچه کودک در برنامه درگیر شود، احتمال موفقیت آن بیشتر خواهد بود. درگیری کودک در برنامه درمان به
این صورت خواهد بود که چنانچه در تمام روز، عادت را تکرار نکرد، یک ستاره در جدول برنامه اش بچسباند. در انتهای دوره زمانی خاص، جایزه کودک داده می شود. به منظور افزایش احتمال موفقیت درمان، روش پاداش و روش یادآور می توانند با هم ترکیب شوند.
وسیله درمانی:
 چنانچه با استفاده از روشهای بالا،عادت دهانی همچنان ادامه داشته باشد، دندانپزشک کودک، وسیله ای در دهان وی قرار می دهد که شبیه به پلاک های ارتودونسی است ولی هم به طور فیزیکی،مانع انجام عادت می شود و هم به عنوان یادآور عمل می کند.
منبع: نشریه کودک اردیبهشت 93

   


درباره وبلاگ


آخرین پستها


نویسندگان


صفحات جانبی


نظرسنجی

    ارزیابی شما از این وبلاگ چیست؟






آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :