تبلیغات
نوزادان، کودکان

چندی پیش دو کودک خردسال ۴ و ۹ ساله در حادثه آتش سوزی جان خود را از دست دادند، گزارش ها حاکی از آن است هنگام آتش سوزی والدین این کودکان در خانه نبوده اند و در آپارتمان نیز قفل بوده است، این تنها نمونه ای از صدها اتفاقات ناگواری است که برای کودکان تنها در خانه به وقوع می پیوندد.

یکی از مهمترین نگرانی و دلهره های والدین، تنها گذاشتن فرزندانشان در خانه است، بی گمان کودک ، سرانجام روزی باید جدایی از والدین را تجربه کند و برای ساعات کوتاهی هم شده، تنها در خانه بماند، اما چطور می توان به کودک اعتماد و او را در خانه تنها رها کرد؟ آیا کودک می تواند تنها در خانه بماند؟ در چه سنی  می توان کودک را در خانه تنها گذاشت؟ مقدار زمان مفید تنهایی کودک در خانه چه میزان است؟  تنها گذاشتن کودک با همسالان درست است یا نادرست؟ چه کودکی آمادگی حضور تنها در خانه را دارد؟ پیامدهای منفی جسمانی و روانی تنها ماندن کودک  در خانه چیست؟ و... برای دانستن پاسخ این سوالات، ادامه این نوشتار را مطالعه کنید:

از چه سن و سالی کودک را تنها بگذاریم؟
اگر چه تنها گذاشتن کودک در خانه در سنین پایین هرگز توصیه نمی شود اما گاهی والدین بنابر شرایطی خاص، این کار را به عنوان آخرین راه حل انتخاب می کنند. فرمول خاصی برای تنها گذاشتن کودکان در خانه وجود ندارد، اما بی تردید سن و سال کودک یکی از مهمترین مولفه ها برای تصمیم گیری دراین باره است. توجه به ویژگی های شخصیتی و سلامت روان کودک، بلوغ روانی، داشتن مهارت و توانایی وی برای مدیریت تنهایی و مراقبت از خویش و همچنین شرایط محیطی از جمله عواملی است که در تصمیم گیری قطعی نقش بسزایی دارد. 

کودکانی که از تنهایی می ترسند و حتی در حضور خانواده تلاش می کنند از تنها ماندن در فضاهای مختلف خانه اجتناب کنند و یا کودکانی که بیش فعال اند و ممکن است از تنهایی به عنوان فرصتی برای پرداختن به فعالیتهای خطرآفرین استفاده کنند را هیچ گاه نباید در خانه تنها گذاشت. به طور کلی روان شناسان معتقدند حدود سنی  بالاتر از ۷ یا ۸ سالگی مناسب ترین زمان شروع تنها گذاشتن کودک در خانه است، اگر چه عده ای از کودکان را هرگز نمی توان قبل از ۱۰ و ۱۲ سالگی به تنها ماندن در خانه دعوت کرد.

پیامدهای منفی تنهایی در خانه
احتمال وقوع اتفاقات ناگوار و آسیب جسمانی کودک، یکی از مهمترین مشکلات مبرهن و آشکار تنها گذاشتن کودک در خانه است، چه بسا بسیاری از کودکان به خاطر فطرت کنجکاو و تجربه طلبشان در نبود والدین به سراغ رفتارهای خطر آفرین چون روشن کردن آتش، کار با وسائل برقی و ... می روند و از آنجا که به اندازه بزرگسالان، توانایی های لازم برای مقابله با خطر و  یا متوقف کردن حادثه را ندارند، بیشتر آسیب می بینند و حتی در برخی موارد جان خود را از دست می دهند. همچنین  تنها ماندن کودک در خانه آسیب های جدی به سلامت روانی وی وارد می کند، کودکی که از تنهایی هراسناک است با تنها ماندن در خانه تجربه های تلخ و جبران ناپذیری خواهد داشت که روح لطیف او را جریحه دار و آسیب پذیر می کند. حضور کودک در خانه ای که هیچ کس نیست باعث تبلور احساس تنهایی و مورد بی توجهی قرارگرفتن در وی می شود.

از سوی دیگر روان شناسان معتقدند تنهایی کودکان در خانه از جمله دلایل موثر بر ضعف و افت تحصیلی دانش آموزان است، هر چند این کودکان بیش از سایر کودکان در معرض خطر اعتیاد به سیگار، مواد مخدر، مواد الکلی و ابتلا به اختلالات روانی مانند افسردگی، اضطراب ، استرس و انحرافات اخلاقی هستند.

چه کودکی می تواند تنها در خانه بماند
برخورداری از اعتماد به نفس کافی و سر نترس داشتن از جمله خصوصیات کودکی است که می تواند در خانه تنها بماند. معمولا چنین کودکانی مهارت های کلامی کافی برای برقراری ارتباط با دیگران را دارند و  از بیان خواسته های خود خجالت نمی کشند،  در برابر اتفاقات غیر منتظره، تحریک پذیر و ناآرام نیستند، قدرت بالایی در پذیرش خطاها و اشتباهاتشان دارند حتی اگر مورد بازخواست و سرزنش قرار گیرند، مشکلات را به طور مطلوب حل می کنند، در انجام کارها پیشقدم می شوند بدون آنکه کسی به آنها متذکر شود و یا یادآوری کند، مسئولیت پذیر هستند و با رضایت و افتخار عهده دار انجام کاری می شوند، در برابر فشار دوستان و دیگران جرات کافی برای مقاومت دارند و به خاطر ارتباط خوب و صمیمانه ای که با والدین خویش دارند می توانند تمامی احساسات، تفکرات، مشکلات و نگرانی های خویش را با والدین شان در میان بگذارند.

از سوی دیگر، قوانین خانه برای این دسته از کودکان  کاملا مشخص و شفاف است و آنان بخوبی می دانند مجاز به انجام چه کارهایی هستند و چه کارهایی را نباید انجام دهند، معمولا این کودکان توانمند و مجهز به مهارتهای لازمه  برای تنها ماندن در خانه هستند، مثلا به راحتی و به طور صحیح می توانند نام، آدرس و شماره تلفن خودشان و یا  محل کار والدین شان را بیان کنند، شماره پلیس ۱۱۰ را می دانند و برای در اختیار گذاشتن اطلاعات به آنان توانا هستند، آگاه به این مهم هستند که از ورود افراد مشکوک به منزل باید خودداری کنند، بیرون از منزل بتنهایی بازی نمی کنند،این کودکان می دانند هنگام حضور تنها در خانه، چگونه به تلفن و یا مراجعات به منزل پاسخ دهند و به هنگام کنجکاوی و پرسش شان، چه اطلاعاتی را در اختیار دیگران حتی افراد آشنا قرار دهند، مطلع از شرایط اضطراری هستند و تلفن های پایگاه رسیدگی به بحران ها مانند آتش نشانی و اورژانش را به خوبی به خاطر دارند.

مدت زمان تنهایی کودک چقدر باشد؟
تنها گذاشتن کودک در زمان متقضی و مناسب و با توجه به خصوصیات روحی و روانی وی نقس بسیار مهمی در فرآیند رشد کودک دارد. میزان تنهایی بسته به سطح تحمل تنهایی و ویژگی های شخصیتی کودک متفاوت است، اگر چه هرچقدر این زمان کوتاه تر باشد بهتر است، اما اصولا  نباید بیش از ۳ تا ۵ ساعت کودک را تنها گذاشت چرا که بیشتر از آن اصلاً به نفع کودک نیست. کودکان به لحاظ شخصیتی برای تنها ماندن در خانه به سه دسته تقسیم می شوند، دسته اول، کودکانی هستند که به سختی آمادگی تنها ماندن در خانه پیدا می کنند، کودکان وابسته، مبتلا به اختلال اضطراب جدایی و یا دارای والد بیمار از این گروهند و کمتر حاضر به تنهایی می شوند، دسته دوم کودکان مبتلا به استرس های مزمن و پنهان هستند که به تدریج به تنها ماندن در خانه عادت می کنند و برای این امر نیز نیازمند زمان زیادی برای پذیرش و سازگاری هستند و دسته سوم کودکان مستقل، جسور و دارای هوش هیجانی بالا هستند که به راحتی تنها ماندن در خانه را می پذیرند و از تنهایی هراسی به خود راه نمی دهند. اما تنها گذاشتن هر سه گروه از این کودکان، نیازمند تامین و تدارک تمهیدات لازم است تا خطری را متوجه آنان نسازد.

تنهایی کودک در ابتدا باید کوتاه و در محیط کاملا امن انجام بپذیرد تا کودک فرصت رشد هیجانی، استقلال طلبی، مسئولیت پذیری، تمرین انجام کار و افزایش تحمل در طول مدت تنهایی را کسب کند. تحمل تنهایی یکی از عوامل موثر در افزایش صبر کودک است و باعث می شود کودک اندک اندک به هویت فردی خویش واقف شود. سطح تحمل تنهایی در کودک را از حدود ۳ یا ۴ سالگی می توان تخمین زد، مثلا می توانید به طور مستقیم از کودک پرسش کنید که چند دقیقه می تواند در خانه تنها بماند؟

پاسخ کودک به این سوال را جدی بگیرید و هرگز او را مجبور به تحمل تنهایی فراتر از ظرفیتش نکنید، حتی اگر مطمئن به آمادگی او برای تنها در خانه هم هستید، هیچ گاه تا زمانی که خود کودک تمایل خویش به انجام این کار را مطرح نکرده و یا از تنها ماندن ابراز ناراحتی می کند، او را در خانه  تنها نگذارید، درحقیقت  خواست و میل کودک در این مورد نقش بسیار تعیین کننده ای دارد. کنار امدن کودک با مساله تنها ماندن در خانه، تنها یک روی سکه است در روی دیگر این سکه والدین باید مراقبتهای جدی تری را در زمان تنهایی کودک در خانه در نظر داشته باشند چه بسا بسیاری از کودکان کنجکاو هستند و متمایلند همه چیز را تجربه کنند و چه فرصت مغتنمی برای کودک است که به زمان تنهایی در خانه، به کندوکاو موضوعاتی بپردازد که در حضور والدین امکان انجام آنها حداقل و یا غیر ممکن است.

تنها گذاشتن بیش از دو کودک باهم
گاهی اوقات والدین مجبورند چند کودک را در منزل تنها بگذارند که این وضعیت ملاحضات امنیتی خاص خودش را دارد؛ در این خصوص تفاوت سنی کودکان، همجنس بودن و یا غیر همجنس بودن و نسبت کودکان با هم بسیار حائز اهمیت است. کنجکاوی و تجسس های جنسی بچه ها به خصوص در سنین پیش از دبستان بسیار شایع است به همین دلیل توصیه می کنیم پیش از تنها گذاشتن کودک با خواهر و برادر و یا همسالان، درباره مسائل جنسی، بخصوص در مورد حریم بدن با کودک صحبت کنید و او را تحت آموزشهای حفاظتی و امنیتی قرار دهید.

از سوی دیگر، هنگام تنها گذاشتن چند کودک در خانه، بهتر است به آنها هشدار دهید که در صورت بگو مگو یا مشاجره و یا ارتکاب رفتار خطایی، از اشتباهاتشان چشم پوشی نخواهید کرد و فارغ از علت و چرایی هر دو را تنبیه خواهید نمود، چه بسا گاهی اوقات دعواهای کودکانه به هنگام تنهایی در خانه ،نتایج تلخ و غیرقابل باوری را به بار می آورد.

   


با کودکان به شدت وابسته چه باید کرد؟

پنجشنبه 14 مرداد 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بهداشت روانی کودک ،

بسیاری از بچه‌ها عادت دارند بیش از حد به والدین خود بچسبند. تحقیقات نشان می‌دهد چسبیدن کودک به والدین نشانه خوبی است؛ این مسئله نشان می‌دهد که کودک به والدین خود اعتماد کرده و آنها را پناهگاه خود می‌داند و در واقع والدین هم همین را می‌خواهند. با این حال، چسبیدن زیاد کودک می‌تواند باعث درماندگی پدر و مادر شود.

بزرگ کردن یک نوجوان یا جوان تجربه دشواری است، اما کنترل و تحت‌نظر داشتن یک کودک که در هیچ حالتی شما را ترک نمی‌کند به مراتب دشوارتر است. به‌ناگهان تعامل‌های روزانه که قبلا مقوله ساده‌ای بود،‌ به مسئله‌ای سرشار از تشویش تبدیل می‌شود. اگر شما هم کودکی دارید که دائم به شما می‌چسبد و نمی‌توانید تکان بخورید، این مطلب را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

۱. عامل  را شناسایی کنید

مطمئنا چسبیدن کودک به شما می‌تواند بی‌دلیل رخ دهد، اما اگر این حرکت کاملا غیرمنتظره رخ داد، احتمالا می‌توانید در این شرایط منبع آن را شناسایی کنید. اما بزرگ‌ترین عامل منفی در این میان چیست؟ تحولات و تغییرات و در شرایطی که تحولات مختلف و مشخصی در کار باشد –مثلا به دنیا آمدن یک خواهر یا برادر جدید یا رفتن به یک خانه جدید– به‌ خاطر داشته باشید که مسئله‌ای که ممکن است برای‌تان کوچک به نظر برسد، برای بچه‌تان مشکل بزرگی خواهد بود.
تحولات ساده و پیش‌پا افتاده که منجر به حرکات نوظهور چسبندگی بچه می‌شوند عبارتند از: عوض کردن مهدکودک یا مدرسه، داشتن پدر و مادری که همیشه در خانه بوده و جز محل کار، به‌جای دیگری نمی‌روند یا پیوستن به یک گروه بازی یا فعالیت جدید. تغییر در روال روزمره به خاطر بیماری یا سفر هم می‌تواند باعث شود که بچه بیشتر به والدینش بچسبد. به‌علاوه، تجربه‌های تکان‌دهنده مانند توفان، آتش‌سوزی یا فرار از سگ ترسناک همسایه هم می‌تواند از عوامل مسبب این مشکل باشد.

۲. ترس‌های کودک را کشف کنید

زمانی که متوجه شدید کودک‌تان عادت کرده مدام به شما بچسبد،‌ باید سعی کنید درباره این مسئله با او صحبت کنید. به هیچ عنوان احساسات یا ترس‌های او را نادیده نگیرید و با شفقت و محبت با او صحبت کنید. به او اطمینان خاطر بدهید که اگر بترسد و به پدر یا مادر نیاز داشته باشد مشکلی پیش نخواهد آمد. سعی کنید از طریق احساساتش، راهکارهایی پیشنهاد بدهید تا به او کمک کند. برای مثال، اگر از این می‌ترسد که به مهد‌کودک جدیدی برود، در ارتباط با برنامه روزانه با او صحبت کرده و به او بگویید که دقیقا چه زمانی به دنبالش می‌روید. سعی کنی حتما به قولی که می‌دهید پایبند باشید و راس زمان مقرر به‌دنبالش بروید تا حس اطمینان را در او تقویت کنید.

۳. برنامه‌هایش را مرور کنید

اگر دچار شک شدید، سعی کنید تا حد امکان سراغ کارها و برنامه‌های کودک‌تان بروید. به عبارت دیگر،‌ اگر دنیای کودک‌تان تغییر کرده، از این مسئله مطمئن شوید که تمام چیزهای دیگر قابل پیش‌بینی هستند. خصوصا اگر این تغییرات مربوط به تغییرات بزرگ زندگی است، این مسئله باعث می‌شود تا بتوانید احساس تشویش او را کمرنگ کنید تا بداند که بسیاری از چیزها مثل قبل بوده و تغییری نیافته است.

۴. راغب و مشتاق باشید

وقتی یک کودک به ناگهان تبدیل به هیولای چسبنده‌ای می‌شود، این خود نشانه‌ای از رابطه‌ای سالم است، نکته مهم اینجاست که به هیچ عنوان او را تنبیه نکنید یا شدیدا به او ضدحال نزنید. این مسئله می‌تواند برای والدینی که بچه‌های‌شان تقریبا رفتار مستقل و آزادی دارند دشوار باشد، اما بهتر است نسبت به رفتارهایی که طی آن کودک زیاد به شما نمی‌چسبد، ‌سختگیری به خرج ندهید و در عین حال سعی کنید محدودیت‌های سفت و سخت هم برایش قائل شوید.

5. محدودیت‌هایی برایش قائل شوید

در شرایطی که به وضوح دوست دارید کودک‌تان درک کند که نیاز به پدر و مادر، کاملا عادی بوده یا تشویش داشتن نسبت به تغییرات یا ترسیدن به خاطر ریسک قرار گرفتن در یک موقعیت جدید امری طبیعی است، باید سعی کنید محدودیت‌هایی هم برای او قائل شوید. بهتر است از این مسئله اطمینان حاصل کنید و به کودک‌تان بگویید که محدودیت چیست. در برخی مواقع برای والدین زمانی که کودک چسبنده خود را به مهدکودک می‌سپارند، «جیم شدن» کار ساده‌تری خواهد بود. متاسفانه، این مسئله می‌تواند باعث شود که رفتار کودک بدتر از قبل شود؛ چراکه موقعیت فعلی برای او،‌ غیرقابل ‌پیش‌بینی‌تر از قبل شده است. سعی کنید مثلا تایمر ساعت را روی پنج دقیقه تنظیم کنید و وقتی زنگ خورد، به او بفهمانید که وقت آن است که بروید.

۶. چقدر به استقلال او احترام می‌گذارید؟

وقتی این رفتار کودک‌تان فروکش کرد، به رفتارهای او در قبال داشتن شخصیتی مستقل احترام بگذارید و او را به این کار تشویق کرده و اصلا تنبیه‌اش نکنید. هیچ‌وقت ترس‌ها و احساساتش را به سخره نگیرید و بگذارید خیالش از این مسئله راحت شود که بی چون و چرا دوستش دارید.

   


تقویت عزت نفس کودکان

دوشنبه 14 تیر 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بهداشت روانی کودک ،

برای تقویت عزت نفس کودکان می‌توانند چند راهکار ساده به‌کار برد.

1- رفتاری مهربان و ملایم داشته باشید و به کودکان خود محبت کنید. البته محبت شما نسبت به فرزندتان نباید بصورت سطحی ابراز شود.

2- به احساسات و نظرات فرزندتان توجه کنید: هنگامی که به شادی یا ناراحتی کودکتان توجهی نمی‌کنید و عکس العملی نشان نمی‌دهید، در واقع احساسات او را جدی نمی‌گیرید و او را مورد بی‌توجهی قرار می‌دهید و بدین ترتیب عزت نفس کودکتان را از بین خواهید برد و اگر چنانچه فرزند شما در مورد مسأله‌ای نظری می‌دهد، به حرف‌های وی توجه کنید.

3- به کودک خود احترام بگذارید. به این معنی که برای کودک خود ارزش قائل شوید و او را با الفاظ و صفات خوب و محترمانه صدا بزنید.

4- هرگز سعی نکنید کودک خود را مورد تحقیر و تمسخر قرار دهید. همچنین هرگز به دیگران اجازه ندهید که کودکتان را مورد تحقیر و تمسخر قرار دهند. حتی جملاتی مانند «تو هنوز یک بچه هستی» نیز می‌تواند سبب تحقیر کودک شود.

5- کودکتان را بیش از حد مورد حمایت قرار ندهید. اگر کودک خود را بیش از حد مورد حمایت و پشتیبانی قرار دهید، ممکن است احساس کند که فردی ضعیف است. سعی کنید بیش از حد آنها را به خود وابسته نکنید.

6- فرزندتان را با دیگران مقایسه نکنید. حتی وی را با فرزندان دیگرتان مورد مقایسه قرار ندهید. زیرا این کار، سبب می‌شود که فرزندتان عزت نفس خود را از دست بدهد.

7- به حرف‌های کودک خود به دقت گوش کنید و به آنها جواب دهید. این رفتار نشانه احترام گذاشتن شما به فرزندتان است.
 
 
8-
از تنبیه و تهدید و خشونت فیزیکی بپرهیزید. تنبیه کردن کودک یا ضرب و شتم وی و تهدید کردن او، باعث می‌شود که کودک شما، عزت نفس خود را از دست بدهد. همچنین هرگز کودک خود را با موجودات خیالی مانند لولو نترسانید.

9- تشویق و تحسین کردن و پاداش دادن را فراموش نکنید. سعی کنید هنگامی که کودکتان، کار خوب و شایسته‌ای انجام می‌دهد، او را مورد تشویق و تحسین قرار دهید و همچنین می‌توانید به او پاداش یا هدیه بدهید.

10- از نصیحت بیش از حد و دستور دادن به فرزندتان خودداری کنید و هیچ گاه نظریات خویش را به کودکتان تحمیل نکنید. زیرا این موارد سبب کاهش عزت نفس فرزندتان خواهد شد.

11- به کودکتان مسئولیت بدهید. دادن مسئولیت به کودک در صورتی که متناسب با سن و توانایی وی باشد و بتواند از عهده آن بخوبی برآید، سبب افزایش عزت نفس و اعتماد به نفس او می‌شود.

12- به توانایی‌ها و علایق فرزندان خود اهمیت دهید و در پرورش استعدادهای فرزندان کوشا باشید.

13- نظم و انضباط را در کودک خود پرورش دهید و تحمل وی را برای مواجه شدن با ناکامی های احتمالی افزایش دهید.

14- به سرگرمی‌ها و تفریحات مناسب کودک خود اهمیت دهید.

15- حتماً نقاط قوت فرزندتان را به او یادآوری کنید. مثلاً اگر توانایی یا استعداد خاصی دارد، حتماً نقاط قوت و استعدادش را تحسین کنید بخصوص در جمع. هرگز نقاط ضعف فرزندتان را به شیوه ای که باعث آسیب و کاهش اعتماد به نفسش شود، بیان نکنید. سعی کنید نقاط ضعف او را بشناسید و در جهت اصلاح آن قدم بردارید.

16- الگوی خوبی برای فرزندتان باشید. والدین برای افزایش عزت نفس و اعتماد به نفس کودکشان باید الگوی خوبی برای او باشند.

17- در خانه مشاجره نکنید و توجه داشته باشید که مشاجرات در خانه در روحیه کودک شما تأثیر منفی بر جای می‌گذارد و سبب تضعیف عزت نفس وی خواهد شد.

عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

 

 

   



مهم‌ترین عامل تاثیرگذار در قد نهایی یک کودک، پدر و مادر او هستند. به عبارتی از یک پدر و مادر قد بلند، فرزند بلندقدی زاده می‌شود و عکس آن نیز درباره زوج‌های کوتاه قامت صادق است. ما می‌توانیم با دانستن قد پدر و مادر یک کودک، قد نهایی او را حدس بزنیم. بسیاری از والدین از این که کودکشان در میان هم سن و سالان خود کوتاه‌تر است، نگران می‌شوند و به پزشک مراجعه می‌کنند.‌

اولین قدم در ارزیابی قد چنین کودکی مراجعه به جدول قد است. جدول‌هایی وجود دارد که براساس قد کودکان جوامع مختلف نوشته شده است. براساس این اعداد ما می‌توانیم بگوییم، یک کودک در کدام صدک قدی جامعه قرار دارد. تعیین این صدک از این منظر اهمیت دارد که بتوانیم بین یک کوتاهی معمولی که به افراد بالاتر از صدک ۳ اطلاق می‌شود، با کوتاهی شدید که به کودکان کمتر از صدک ۳ گفته می‌شود، فرق قائل شویم.اهمیت اصلی توجه به قد‌کودکان و نوجوانان، تشخیص بیماری‌هایی است که می‌تواند رشد کودک را مختل کند و بررسی منحنی رشد کودکان در این باره اهمیتی بیش از میزان مقطعی قد آنان دارد.

شرایط کودکی که به موازات صدک پنجم رشد می‌کند و شیب منحنی او نسبت به منحنی نرمال خوب است، اگرچه کوتاه قد است، ولی نگران‌کننده نیست و شرایط کودکی که چند سانتی‌متر از او بلندتر است و به مدت مثلا شش ماه هیچ رشد قدی نداشته، بیشتر نگران‌کننده است.‌

گاهی نیز برخی بیماری ها نظیر (۱)بیماریهای کلیوی، (۲) بیماری های کبدی، (۳) بیماری دیابت، (۴) سوءتغذیه شدید، (۵) نواقص ژنتیکی، (۶)کم‌کاری تیروئید، (۷)راشیتیسم،(۸)بیماری ترنر موجب کوتاهی قد می‌شوند.بیماری‌های کلیوی و کبدی، دیابت، سوء‌تغذیه شدید و انواع نقایص ژنتیک موجب افت رشد و کوتاهی قد می‌شود. درمان این بیماران باعث برگشت رشد آنان به حالت طبیعی می‌شود.‌ بیماری‌های دیگری نیز هستند که گاه با وجود کوتاهی قد مورد توجه قرار می‌گیرند و مداوا می‌شوند.

کم‌کاری تیروئید: کوتاهی‌قد از نشانه‌های مهم کم کاری تیروئید است که در کنار علامت‌هایی مثل خواب آلودگی، خستگی مفرط، پف‌آلود بودن و کند ذهنی می‌تواند توجه والدین و پزشکان را به وجود این بیماری معطوف سازد. آنچه اهمیت دارد این است که تشخیص به موقع و درمان این بیماری اگر قبل از بسته شدن صفحه رشد استخوانی صورت گیرد، باعث برگشت قد‌ به حالت نرمال می‌شود. درمان این بیماری با مصرف قرص‌های لووتیروکسین ممکن است.

راشیتیسم: زندگی شهری بسیاری از کودکان را از تابش نور خورشید محروم کرده است و به این ترتیب، بیماری راشیتیسم کماکان تهدیدی برای کودکان محسوب می‌شود. علامت‌های دیگر این بیماری علاوه بر کندی رشد، قوسی شدن پاها و برجسته شدن کناره‌های استخوان جناغ است. درمان به موقع راشیتیسم به هر دلیل چندان سخت نیست و می‌توان با مصرف کلسیم و ویتامین D از عوارض بیماری مثل کوتاهی‌قد جلوگیری کرد.

بیماری ترنر: این بیماری کروموزومی بر اثر کمبود یک کروموزوم ایکس در دختران ایجاد می‌شود. از دیگر علائم این سندروم وجود پره در دو طرف گردن، پاهای قوس دار و تاخیر در بلوغ است. به طور معمول این دختران در سنین ۱۴ تا ۱۶ سالگی به خاطر ظاهر نشدن علائم بلوغ نزد پزشک می‌روند. این کودکان چون بلوغ دیرتری دارند تا سنین بالاتر به درمان با هورمون رشد جواب می‌دهند.

عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

 

   


رفتار با کودکان خجالتی

سه شنبه 18 خرداد 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بهداشت روانی کودک ،


بی‌میلی اجتماعی: کودک اشتیاقی برای بازی با همسالان خود (آشنا و ناآشنا) ندارد و زمانی که با کودکان است، ترجیح می‌دهد به تنهایی بازی کند و شیء‌گراست تا مردم‌گرا و نکته مهم این است که در این حالت از تعامل با همسالان ترس ندارد و در صورت اجبار، وارد فعالیت گروهی می‌شود و بخوبی با دیگران تعامل می‌کند.

ناظر و تماشاچی: کودک تمایل دارد با کودکان و همسالان خود بازی کند ولی به دلیل اضطراب اجتماعی، از نزدیک شدن به کودکان اجتناب می‌کند و گوشه‌ای می‌ایستد و فقط نظاره‌گر بازی کودکان می‌شود.

انزوای اجتماعی: کودک نه‌تنها تمایل به تنها بازی کردن ندارد بلکه از بازی کردن با دیگران نیز گریزان است و رفتارهای او از لحاظ بالینی، با خجالت شروع و با خشم و گاهی افسردگی همراه می‌شود.

برای درمان ابتدا باید مشخص شود، علت کمرویی کودک و نوع آن کدام است. علاوه بر آن، از روش‌های رفتاردرمانی برای شکل‌دهی کودک استفاده می‌شود.

توجه به این نکات در روند درمان ضروری است و مراقبان و والدین باید این نکات را در نظر بگیرند:
ـ از واژه‌های تمسخرآمیز مانند ترسو، خجالتی، دست و پاچلفتی و بی‌عرضه استفاده نکنید.
ـ از سرزنش کودک به دلیل بازی نکردن با همسالان بپرهیزید.
ـ او را با دیگران مقایسه نکنید و اجتماعی بودن اطرافیانش را به رخ او نکشید.
ـ در کودک احساس امنیت ایجاد کنید و از دیگران او را نترسانید.
ـ به کودک برچسب خجالتی بودن نزنید و اگر سوم شخصی در یک جمع از شما پرسید، آیا کودکتان خجالتی است، بلافاصله پاسخ دهید: خیر، کمی زمان نیاز دارد تا به موقعیت جدید عادت کند.
ـ به کودک مسئولیت‌های کوچک بدهید و اعتماد به نفس او را تقویت کنید.
ـ رفتار مثبت و واقعی در کودک پیدا کنید و آنها را برجسته کنید و تشویقش کنید.
ـ در هفته دوبار کودک را به محل بازی کودکان ببرید.
ـ فرزندتان را همان طور که هست، بپذیرید و توقع و انتظار بی‌مورد و بیش از حد نداشته باشید.
ـ درباره تجربیات خوب فرزندتان با همبازی‌هایش صحبت کنید.
ـ متناسب با سن و توانایی فرزندتان یکی دو هنر و تردستی به او بیاموزید (نظیر بازی با طناب یا حلقه پلاستیکی). این کار به کودک کمک می‌کند برای نشان دادن خودش به همسالانش فرصت داشته باشد.
ـ داستان‌های مفهومی و مشارکتی برای کودک بخوانید.
ـ بازی‌های دسته‌جمعی که در آنها بزرگسالان با کودکان مشارکت می‌کنند انجام دهید.

عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

   


شروع غذای کمکی

دوشنبه 17 خرداد 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :تغذیه کودک ،

تغذیه تكمیلی یعنی چه؟

تغذیه تكمیلی یعنی افزایش تدریجی طیف وسیعی از مواد غذایی علاوه بر شیرمادر به برنامه غذایی شیرخوار به نحوی كه او هم، به تدریج بتواند حدود یك سالگی از همان غذیی كه بقیه افراد خانواده می‌خورند استفاده نماید.

از پایان شس ماهگی اكثر شیرخواران علاوه بر شیر مادر، نیازمند دریافت مقداری انرژی اضافی و برخی مواد غذایی و ریزمغذی‌ها هستند. به این دسته از مواد غذایی، غذای كمكی و به این نوع تغذیه، تغذیه تكمیلی می‌گویند. گرچه ممكن است شیرمادر به تنهایی برای تغذیه شیرخوار پس از شش ماهگی هم كافی باشد ولی به منظور آموزش صحیح و به موقع تغذیه، توصیه می‌شود كه تغذیه تكمیلی برای همه شیرخواران در پایان شش ماهگی (پایان 180 روزگی) شروع شود. با توجه به توانایی‌‌های تغذیه‌ای شیرخوار، غذای كمکی در شروع باید بسیار ساده و نرم و از موادی تهیه شود كه هضم آن آسان باشد.

برای مثال می‌توان تغذیه تكمیلی را با مقدار كمی فرنی آرد برنج شروع كرد و رفته رفته بر غلظت آن افزود و به تدریج سایر مواد غذایی را هم به آن اضافه نمود تا كودك در ماه‌‌های آخر سال اول زندگی كه مهارت‌‌های تغذیه‌ای او كامل‌تر می‌شود، بتواند از غذاهایی كه سایر افراد خانواده می‌خورند استفاده نماید.

اكثر كودكان از پایان 10 ماهگی به بعد قادر به استفاده از غذاهای اصلی خانواده هستند و حتی ممكن است نیازی نباشد كه برای آنان غذای جداگانه تهیه شود.

برای شروع غذای كمكی چه سنی مناسب است چرا؟

پایان شش ماهگی یعنی 180 روز بعد از تولد بهترین زمان برای شروع غذای كمكی است زیرا:

از شش ماهگی به بعد به دلیل وزن مناسبی كه كودك تاكنون گرفته است نیاز او به انرژی و برخی ریزمغذی‌ها افزایش می‌یابد و چون شیرمادر تمام نیازهای غذایی او را تامین نمی‌‌كند لازم است انرژی، پروتئین، آهن، روی و برخی ویتامین‌‌های محلول در چربی مانند ویتامین‌‌های A و D علاوه بر شیرمادر از طریق غذای كمكی به كودك رسانده شود. به عنوان مثال:

ذخیره آهن شیرخواری كه به موقع متولد شده است تقریباً حوالی شش ماهگی به حداقل می‌رسد بنابراین اگر آهن را از طریق غذاهای كمكی و قطره آهن (یا شربت آهن) دریافت نكند ممكن مبتلا به كم خونی شود.

در مورد نوزدانی كه با وزن كمتر از 2500 گرم متولد می‌شوند گرچه تغذیه انحصاری آنان با شیرمادر باید تا پایان شش ماهگی ادامه داشته باشد ولی وقتی دو ماهه شدند لازم است قطره آهن هم شروع شود.

در مورد «روی»، نیازی به تجویز مكمل یاری نیست مگر در شرایط خاص كه تجویز آن الزامی باشد.

شروع به موقع تغذیه تكمیلی مرحله مهمی در زندگی شیرخوار است كه می‌تواند علاوه بر فراهم نمودن زمینه مساعد جهت كسب تجربیات جدید، بر رشد و نمو كودك نیز تأثیر زیادی بگذارد.

 

عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

 

   


ریسه رفتن در کودکان

سه شنبه 11 خرداد 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :نگهداری و مراقبت از کودک ،


آیا در موقع ریسه رفتن ممکن است قسمتی از بدن کودک دچار لرز و انقباضات مکرر ( همانند تشنج ) شود؟

بله. درحدود یک سوم موارد چند انقباض و لرز خفیف در دست، پا یا عضلات صورت ( نظیر فک یا لب ها ) رخ می دهد و به سرعت نیز برطرف می شود و هیچ مسئله ای را به وجود نمی آورد، اما درصورت وجود چنین حالتی برای اطمینان خاطر از عدم وجود صرع، بهتر است به پزشک مراجعه شود.
گاهی نیز کودک برای مدت کمتر از یک دقیقه بی حال و گیج و منگ می شود.
در ایجاد این حالت آیا ارث دخالت دارد؟

بله. دیده شده است که در حدود ۲۳% موارد سابقه چنین حالتی درافراد خانواده کودک مبتلا وجود دارد.
ریسه رفتن چه ویژگیهایی دارد؟
خصوصیات و ویژگیهای ریسه رفتن عبارتنداز:
این حالت در حدود۴% کودکان درسنین کمتر از ۶تا ۸ ماهگی اتفاق می افتد (۷۵% موارد) و به ندرت ممکن است قبل از۶ ماهگی یا پس از ۶ سالگی اتفاق بیفتد.
همیشه درموقع بیداری اتفاق می افتد.
تقریبا همیشه کمتر ازیک دقیقه طول می کشد و خود به خود بدون هیچ اقدامی بر طرف می شود.
ممکن است روزی یکبار تا ماهی یکباراتفاق افتد.
آیا ریسه رفتن باعث صدمات و اختلالات عصبی می شود؟
خیر. تقریبا هیچگاه دراثر ریسه رفتن صدمه ای به مغز نمی رسد و در آینده نیز هیچ مشکل جسمی یا روحی برجای نمی گذارد.
ریسه رفتن تاچند سالگی باقی می ماند؟
دراکثر موارد پس از سن ۳ سالگی از بین می رود و در حدود ۹۰% بیماران تا سن ۵ الی ۶ سالگی به طور کامل بهبود یافته و دیگر دچار حملات نمی شوند و سایر کودکان نیز به مرور زمان بهبود می یابند.
آیا ریسه رفتن نیاز به درمان خاصی دارد؟
در اکثر موارد خیر. اگر دفعات ریسه رفتن بیش از یکبار در روز باشد و یا بیش از یکدقیقه طول بکشد، اغلب با تجویز یک داوری آنتی کولینرژیک توسط پزشک بهبود یافته و یا دفعات و مدت آن کاهش می یابد. البته رفتار والدین در برخورد با چنین حالتی نیز در بدتر یا بهتر شدن آن بی تاثیر نیست.

در سایرموارد نیاز به هیچ نوع درمان خاصی نیست.
درموقع ریسه رفتن، والدین چه نکاتی را باید رعایت کنند؟
برخورد مناسب والدین با چنین ناراحتی در اکثر موارد باعث بهبودی سریع حمله و حتی کاهش دفعات حمله می شود.
لذا به والدین توصیه می شود نکات زیر را رعایت کنند:
درموقع حمله خونسردی خود را حفظ کرده و بدون آنکه کودک متوجه اضطراب و نگرانی شما شود او را دراز کرده و یک پارچه مرطوب ( سرد ) روی پیشانی او بگذارید.
هرگز اقدام به باز کردن دهان کودک و یا گذاشتن چیزی داخل دهان او نکنید.
برخی از والدین به اشتباه جهت اتمام حمله و نفس کشیدن، شانه ها یا سر کودک را گرفته و شدیدا تکان می دهند. جدا از این کار خود داری کنید.
نیازی به تنفس مصنوعی یا ماساژ قلبی نیست.
طوری رفتار نکنید که کودک برای رسیدن به مقاصد و اهداف خود از این حربه و شیوه استفاده کند.
درحالات زیر کودک را بلافاصله به اولین مرکز درمانی برسانید:
ـ اگرکودک بیش از یک دقیقه نفس نکشد.
ـ اگر اختلال هوشیاری پس از حمله بیش از یک دقیقه طول بکشد.


عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

 

   


چرا کودک غذا نمی خورد؟(قسمت دوم)

شنبه 1 خرداد 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :تغذیه کودک ،

اگر کودک تخم مرغ سفت شده نمی خورد:

  • تخم مرغ سفت شده را با کمی کره یا شیر نرم کنید.
  • زرده و سفیده تخم مرغ را بزنید و داخل سوپ بریزید و بگذارید چند جوش بزند.
  • زرده و سفیده تخم مرغ را با کمی شیر (حدود 2 قاشق غذا خوری) مخلوط کرده و در روغن بپزید (خاگینه).
  • سیب زمینی پخته شده و تخم مرغ سفت شده را رنده کنید و به آن کمی کره یا روغن زیتون بزنید (تقریبا مشابه سالاد الویه بدون سس).
  • تخم مرغ را بزنید و با نصف استکان ماست در ته قابلمه ای برای او کته درست می کنید بریزید (مثل ته چین).
  • ماکارونی را بپزید و آب کش کنید، یک تخم مرغ را بزنید و با یک استکان شیر مخلوط کنید، کمی پنیر در آن رنده کنید و با ماکارونی دم کنید.
  • نخم مرغ را بزنید و با کمی خامه یا آبلیمو به سوپ اضافه کنید و بگذارید بپزد.
  • از مصرف تخم مرغ خام یا نیم پز پرهیز کنید.

اگر کودک شیر مادر با هیچ شیر دیگری را نمی خورد:

  • ماست را جانشین شیر کنید و دوغ و ماست را در وعده های غذایی کودک بگنجانید.
  • در بعضی از غذاها از شیر استفاده کنید مقالا آرد و کره و شیر را به سوپ اضافه کنید. ماکارونی را با شیر و پنیر درست کنید. به کودک شیربرنج یا فرنی بدهید.
  • با شیر، کره، پنیر و کمی آرد، سس درست کنید و روی ماکارونی یا روی سبزی های پخته شده بریزید.

اگر کودک سبزی یا میوه نمی خورد:

  • کودکان ممکن است یک نوع سبزی یا میوه را خوب نخورند و نوع دیگری را بهتر بپسندند و هرکدام را که بهتر می خورند بیشتر به او بدهید، اما گهگاه سبزی ها یا میوه هایی را که نمی خورند باز امتحان کنید.
  • سبزی هایی مثل کرفس یا هویج را بپزید (نه تا آن حد که له شود، بلکه فقط کمی ترد شود) و بگذارید کودک آن را بادست بردارد و بخورد.
  • سبزی ها را ریز کرده و در سوپ بریزید.
  • کمی ماست چکیده بر روی سبزی های پخته بریزید یا سبزی را با نان و پنیر به او بدهید.
  • اگر میوه نمی خورد، آن را رنده کرده یا به تکه های کودک تقسیم کنید وبا کمی خامه یا ژله به او بدهید (مثل سالاد میوه) یا در تهیه ژله به جای آب، آبمیوه بریزید و یا تکه های بسیار کوچک میوه را به ژله اضافه نمائید.

اگر کودک شیرینی زیاد می خورد:

  • خرید شیرینی و درست کردن غذاهای شیرین را کاهش دهید.
  • در غذاهای شیرینی که تهیه می کنید، از شکر کمتری استفاده نمائید.
  • مواد شیرین مثل بستنی و شکلات را به عنوان جایزه به کودک ندهید، بلکه مقدار کمی از آن را جزء برنامه غذائیش بگذارید.
  • مراقب دندانهای کودک نیز باشید و بعد از مصرف مواد شیرین حتماً دندان های او را مسواک بزنید.

عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

   


چرا کودک غذا نمی خورد؟(قسمت اول)

پنجشنبه 30 اردیبهشت 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :تغذیه کودک ،نکات خواندنی ،

در این نوشتار به برخی علل امتناع کودکان یک تا دو ساله از غذاخوردن و راهکارهایی برای برطرف کردن این مشکل اشاره شده است.

امتناع کودک از خوردن ممکن است به دلایل زیر باشد:

  • فعالیت زیاد و درنتیجه خستگی
  • فعالیت کم و درنتیجه کمتر گرسنه شدن
  • نخوابیدن
  • کم بودن فاصله میان وعده ها با غذای اصلی
  • اظهارنظر مبنی بر دوست نداشتن غذا توسط بزرگترها

اما درعین حال این امر ممکن است وسیله ای باشد تا کودک بواسطه آن عدم وابستگی و استقلال خود را نشان دهد. این خود بخشی از مراحل تکاملی اوست.

والیدن اگر هیجان زده باشند و به کودک فشار بیاورند، سبب کندی جریان ترشح معده کودک و مانع از هضم غذای وی می شوند. بعلاوه کودک از توجه والدین لذت می برد و می آموزد که امتناع از خوردن، یکی از راه های جلب توجه آنان است. کودک معمولا غذای بخصوصی را برای مدتی دوست دارد و بعد ممکن است به غذای دیگری علاقه نشان دهد؛ یعنی ممکن است امروز از خوردن غذایی که تا دیروز دوست داشت و می خورد، امتناع کند. در این مورد والدین مب توانند با ایجاد تغییراتی در درجه حرارت یا پخت غذا (به عنوان مثال دادن شیر گرم یا سرد، تخم مرغ آبپز یا نیمرو و ...) و تعریف و تمجید از غذا آن را مورد پسند و دلخواه کودک نمایند. اگر کودک بازهم از خوردن امتناع کرد، والیدن باید صبور باشند و کودک را وادار به غذاخوردن نکنند و پس از اتمام غذای خودشان، بشقاب کودک را نیز با سایر بشقاب ها جمع آوری نمایند. بدین ترتیب هم کودک یاد می گیرد که زمان صرف غذا نامحدود نیست و هم باعث می شود در وعده غذایی بعد، به اندازه کافی گرسنه باشد و غذا بخورد. نتایج مطالعات نیز نشان داده است که دریافت انرژی هر کودک از یک وعده غذایی به وعده دیگر بسیار متفاوت است ولی کل انرژی دریافتی روزانه به میزان قابل توجهی ثابت است. بدین معنی که معمولا کمبود کالری و مواد مغذی در یک وعده را کودک در وعده بعدی جبران می کند.


اگر کودک بعضی غذاها را نمی خورد چه باید کرد؟

اگر کودک علاقه کافی برای خوردن بعضی غذاها را ندارد، مادر باید آن غذاها را به روش های مختلف تهیه کند تا همان ماده غذایی با مزه و طعم جدید مورد استفاده کودک قرار گیرد و اگر باز هم کودک از خوردن امتناع کرد می توان از جانشین های آن ماده غذایی استفاده کرد.

در ادامه پیشنهاداتی در مورد کودکانی برخی عادات غذایی خاص پیدا کرده اند ارائه می شود:

اگر کودک گوشت تکه ای نمی خورد:


بهتر است گوشت را به قطعات بسیار کوچک و ریز تقسیم کنید تا بخوبی پخته شود، مقلا به شکل حلیم گندم درآید.
قطعات کاملاً ریز گوشت را مخلوط با حبوبات بپزید و نرم کنید و همراه با یک قاشق غذاخوری روغن زیتون و یک قاشق مرباخوری آب لیموترش یا آب نارنج تازه به کودک بدهید.
گوشت چرخ کرده را به صورت کوفته قلقلی درآورید یا به صورت مخلوط با گوجه فرنگی به جای سس روی ماکارونی بریزید یا کتلت (مخلوط گوشت و سیب زمینی و تخم مرغ) را به شکل های کوچک و زیبا تهیه کنید یا به صورت مخلوط با آب گوجه فرنگی و لوبیا و برنج (لوبیاپلو) بپزید.
از گوشت مرغ یا ماهی استفاده نمائید.
اگر کودک هیچیک از انواع گوشت را نمی خورد از جانشین های آن استفاده کنید مثل زرده تخم مرغ، سفیده تخم مرغ، عدس، پنیر با بادام یا گردو، لوبیا چیتی پخته شده، شیر و ماست.
برنج را در آب گوشت یا مرغی که می پزید بریزید و به صورت کته نرم یا انواع سبزی ها ویا عدس به او بدهید.
کودکانی که اصلا گوشت نمی خورند باید ازنظر دریافت آهن مورد توجه باشند


عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

   


درمان تب

سه شنبه 7 اردیبهشت 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :نگهداری و مراقبت از کودک ،بیماری در کودکان ،


در صورت تب دار بودن نوزاد، دقت کنید که او لباس زیادی به تن نداشته و اتاق بسیار گرم نباشد. می توانید لباس او را تا حد یک تی شرت کاهش دهید و برای زمانی که تب او پایین خواهد آمد، پتوی نازکی در دسترس داشته باشید.
با اجازۀ پزشکتان و تعیین دوز، داروی کاهندۀ تب، مانند استامینوفن یا ایبوپروفن به کودک بخورانید. سی دقیقه بعد از مصرف دارو باید شاهد کاهش تب باشید. در صورت بالا رفتن دوباره سریع دمای بدن، داروهای دیگری باید جایگزین این داروها شوند.
اگرچه دوز استامینوفن برای هر چهار ساعت یک بار و ایبوپروفن هر شش ساعت یک بار تنظیم شده است، پزشکان متخصص کودکان گاهی خوراندن یک دوز ایبوپروفن، دو ساعت بعد از خوراندن استامینوفن را توصیه می کنند. دقت کنید فاصلۀ دو نوبت دارو را از توصیۀ پزشک کوتاه تر نکنید.
همچنین می توانید با استحمام کردن کودک در مقدار کمی آب ولرم، یا استفاده از حوله یا لیف برای پاشیدن آب روی بدن کودک، تب او را پایین بیاورید. سپس اجازه دهید بدنش در معرض هوا خشک شود. با قرار دادن حولۀ خیس شده در سرکه روی پای کودک، نیز تب او را کم کنید.
به کودک تب دار آب فراوان بنوشانید. مایعات بدن بر اثر تعریق کم می شوند و کمبود آب ممکن است موجب بالا رفتن دمای بدن شود. به کودکی که علاوه بر شیر مادر یا شیر خشک، نوشیدن مایعات دیگر را نیز شروع کرده است می توانید دم کردۀ گیاه علف گربه که یک پایین آورندۀ طبیعی تب است، بنوشانید.
سعی نکنید با ماساژ دادن بدن کودک با الکل طبی تب او را کاهش دهید. الکل نوزاد را به سرعت خنک می کند. این تغییر ناگهانی موجب سرماخوردگی و سپس افزایش بعدی تب کودک می شود.
چه زمانی تب درمان نشود
تب خواصی دارد. اگرچه عملکرد دقیق آن مشخص نشده، ولی بخشی از دفاع بدن در مقابل بیماری است. بر اثر تب ممکن است تعداد گلبول های سفید خون (که ویروس ها را می کشند و باکتری ها را از بین می برند) افزایش یابد یا موجب بالا رفتن میزان اینترفرون (یک مادۀ ضد ویروس در خون) و در نتیجه پیشگیری از ازدیاد باکتری ها و ویروس ها شود.
تب به تنهایی (اگرچه به عنوان هشداری دال بر وجود مشکل تلقی می شود)، جر در موارد فوق العاده بالا ، بالاتر از 40.3 درجه سانتیگراد، خطرناک نیست.
به کار بردن تمام نیروی خود برای پایین آوردن تب کودک، هربار که او به تب دچار می شود، الزاماً خوب نیست و در حقیقت ممکن است بیماری او را طولانی تر کند.
تب همراه با تشنج
البته باید در مورد نبرد با تب در کودکانی که آمادگی تب همراه با تشنج را دارند پیشقدم باشید. یک یا دو درصد از کودکان، اغلب در سنین 9 ماهگی تا پنج سالگی، مستعد ابتلا به این نوع حملۀ صرع با علائم مشخصه تشنج های ریتمیک متقارن، چشم های چرخیده به بالای پیشانی و از دست دادن هوشیاری هستند.
دورۀ تشنج می تواند حتی ده دقیقه طول بکشد، ولی معمولاً در کمتر از دو دقیقه از بین می رود و اگرچه رواج کمتری دارد، ولی کودکان مستعد، با هر بار تب کردن به این حالت مبتلا می شوند. این حملات تشنج معمولاً آثار دائمی از خود باقی نمی گذارند.
در صورت ابتلای کودک به حملۀ تشنج، او را به پهلو بخوابانید، هر شیء سختی را که ممکن است با آن برخورد کند از محل دور و به ساعت خود نگاه کنید. لازم است مدت حمله را بدانید.
پزشک از شما طول این دوره را خواهد پرسید. چنانچه طولانی تر از پنج دقیقه باشد، با پزشک خود تماس بگیرید. بعد از پنج دقیقه، کودک باید کمک های اورژانسی دریافت کند و مورد بررسی قرار گیرد.

عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh


   


سنجش تب در نوزادان

یکشنبه 5 اردیبهشت 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :نکات خواندنی ،بیماری در کودکان ،

یکی از پرسش های پزشکتان دربارۀ نوزادتان این است؛ تب دارد؟ و این به زودی یکی از پرسش های شما از خودتان نیز خواهد بود. در نهایت شما می آموزید که با قرار دادن لب ها یا گونه هایتان روی پیشانی نوزاد، برآورد دقیقی از دمای بدن او به عمل آورید.

تب گیرهای مختلف
یک تب گیر شیشه ای، یک ترمومتر دیجیتال، تب سنج نواری یک بار مصرف و یا یک ترمومتر گوش حتماً در اختیار داشته باشید. می توانید دمای بدن نوزاد را از طریق مقعد، زیر بغل یا خواندن دمای پردۀ گوش از طریق ترمومتر مخصوص گوش، اندازه گیری کنید.

ولی در هر صورت نمی توانید دمای بدن نوزاد را از طریق دهان، یعنی قرار دادن تب گیر زیر زبان او اندازه بگیرید، زیرا ناراحت کننده است. احتمال دارد که نوزاد تب گیر را بجود یا به وسیلۀ آن خفه شود. در صورت استفاده از تب گیر شیشه ای، کودک ممکن است نوک آن را گاز بگیرد و جدا کند.
ما یکی از طرفداران تب گیر دیجیتالی هستیم. قیمت مناسبی دارند و نوک لاستیکی آن قابل انعطاف است و خاتمۀ کار را با صدای بیپ علامت می دهند. خواندن ترمومترهای شیشه ای مشکل است و نگرانی در مورد شکستن آن وجود دارد.

تب گیرهای یک بار مصرف نواری خیلی دقیق نیستند. ترمومترهای گوش گران قیمت اند و برای استفادۀ کودکان کوچکتر از شش ماهه مناسب نیستند، زیرا مجرای گوش به قدری کوچک است که دریافت اعداد دقیق از پردۀ گوش مشکل است. 

اما به علت سرعت عملکرد برای کودکان بزرگ تر مفید اند (در حالی که با کشیدن نرمه گوش مجرای گوش را از هم باز می کنید، ترمومتر را در مجرای گوش بگذارید و دکمه اش را فشار دهید و منتظر صدای سرعت بیپ آن باشید). با تکرار این عمل و به دست آوردن چند عدد مختلف، دقت عمل را افزایش دهید و بالاترین عدد را در نظر بگیرید.

اندازه گیری دمای بدن نوزاد
در صورت استفادۀ مقعدی از ترمومتر شیشه ای برای گرفتن دمای بدن نوزاد، دقت کنید که نوع مخصوص آن را به کار ببرید. در صورتی که از ترمومتر دیجیتال برای مقعد استفاده می کنید، روی آن با جوهری ثابت و پاک نشدنی علامت م بگذارید. 

برای این کار ابتدا آن را با الکل طبی یا آب و صابون خوب بشویید. سپس با دقت دوباره آن را تنظیم کنید. برای تنظیم مجدد ترمومتر شیشه ای، آن را تکان دهید تا جیوۀ آن زیر ۳۷ درجه سانتیگراد را نشان دهد و برای تنظیم ترمومتر دیجیتال آن را خاموش و سپس دوباره روشن کنید.

برای گرفتن دمای بدن کودک از طریق مقعد، کمی وازلین روی نوک ترمومتر بگذارید. کودک را به شکم روی میز بخوابانید و یک دست را محکم روی کمر او بگذارید، مقداری دیگر وازلین در منفذ مقعد کودک بگذارید. سپس نوک ترمومتر را به اندازۀ یک سانتیمتر در مقعد قرار دهید و آن را بین انگشت دوم و سوم، در حالی که دست خود را روی باسن کودک گود کرده اید، نگه دارید.

دو وقیقه یا در صورت استفاده از ترمومتر دیجیتالی تا شنیدن صدای بیپ صبر کنید. دمای مقعد ۳۷,۸ درجه سانتیگراد است و بیش از آن تب محسوب می شود.

برای اندازه گیری دمای بدن نوزاد از طریق زیر بغل، لباس های او را کنار بزنید یا بیرون بیاورید. سپس نوزاد را در موقعیت راحتی قرار دهید و دست خود را روی قفسۀ سینه اش بگذارید. یک ترمومتر شیشه ای یا دیجیتال یا نوار تب در گودی زیر بغل که باید خشک باشد، بگذارید و بازویش را روی بدنش قرار دهید.

او را نوازش کنید و دقت کنید که دستش را حرکت ندهد. چهار دقیقه یا تا زمانی که صدای بیپ ترمومتر دیجیتال به گوش برسد، صبر کنید. دمای زیر بغل بیش از ۳۷,۲ درجه سانتیگراد تب تلقی می شود.

عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh


   


دارو دادن به نوزاد

دوشنبه 30 فروردین 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :نگهداری و مراقبت از کودک ،نکات خواندنی ،

اگر به تنهایی به نوزاد دارو می‌دهید، می‌توانید ابتدا دارو را در سرنگ آماده كنید و بعد در حالی كه او را در بغل دارید یا روی یك سطح مطمئن قرار داده‌اید، آرام دهان نوزاد را باز كنید و دارو را به سمت داخل دهان و عقب دهان و به سمت گونه نوزاد تخلیه كنید. در این قسمت از دهان نوزاد، جوانه چشایی وجود ندارد و نوزاد متوجه طعم متفاوت دارو نخواهد شد.

 اگر به جای سرنگ از قاشق مدرج استفاده می‌كنید باید قاشق را در داخل لب پایین نوزاد قرار دهید و درحالی كه دهان نوزاد را نیمه‌بسته نگاه می‌دارید قاشق را به سمت بالا ببرید تا دارو به آهستگی داخل دهان نوزاد تخلیه شود.

      سرنگ‌ها بهترین وسیله برای اندازه‌گیری میزان دارو و همچنین نگهداری دارو برای دفعات بعدی استفاده است.

      می‌توانید برای این‌كه نوزاد راحت‌تر دارو را بخورد آن‌را با كمی شیرخشك یا شیرمادر مخلوط كنید اما توجه داشته باشید كه به‌هیچ وجه دارو را با یك شیشه شیر كامل مخلوط نكنید چون ممكن است كودك نتواند در یك نوبت همه شیر را بخورد و میزان دارویی كه دریافت می‌كند كمتر از دوز تجویز شده باشد.

       از پزشك بخواهید تا دفعات دارو دادن به نوزاد را بیشتر كند و به جای آن در هر دفعه دوز دارویی كمتری به نوزاد بدهید تا نوزاد راحت‌تر بتواند دارو بخورد.

       برای قطره‌های چشمی حتما به كمك یك بزرگسال دیگر احتیاج است. درحالی كه یك بزرگسال نوزاد را ثابت در بغل دارد فرد دیگر باید به آرامی پلك پایین را به سمت پایین كشیده و اجازه دهد تا قطره بین چشم و پلك پایین بریزد. بعد از ریختن قطره چشمی مدتی سر نوزاد را به سمت عقب نگه دارید تا دارو از چشم نوزاد بیرون نریزد.

      بیشتر داروهایی كه برای نوزادان وجود دارد به‌صورت مایع است و همین دادن دارو را به نوزاد راحت‌تر می‌كند. اكثر این داروها به وسیله طعم‌دهنده‌های مصنوعی، شیرین شده است تا طعم آن‌ها نوزاد را اذیت نكند. با این حال متفاوت بودن طعم این داروها ممكن است موجب شود كه نوزاد به‌راحتی خوردن این داروها را قبول نكند.

 دادن دارو به نوزاد بهتر است توسط ۲نفر انجام شود. به این صورت كه نوزاد را در یك ملحفه یا قنداق بپیچید كه دست و پا نزند و درحالی كه مادر یا فرد دیگری نوزاد را در بغل گرفته است دارو توسط نفر دوم به او داده شود. فردی كه نوزاد را در بغل دارد، می‌تواند به آرامی با انگشت چانه نوزاد به پایین بكشد تا دهانش باز شود.

      سعی كنید روند دارو دادن به نوزاد را سریع انجام دهید تا نوزاد اذیت نشود و داروخوردن برایش تبدیل به تجربه آزاردهنده‌‌ای نشود.

       حین دارو دادن، به آرامی برای نوزاد آواز بخوانید یا با او حرف بزنید تا احساس آرامش كند. اگرچه نوزاد متوجه معنی حرف‌های شما نخواهد شد اما لحن آرام شما و تن صدای شما می‌تواند باعث احساس امنیت و اطمینان كودك شود.

      دارو باید توسط سرنگ مدرج، قطره‌چكان یا قاشق‌های مخصوص دارو به نوزاد داده شود تا دوز صحیح دارو در هر وعده دارو دادن به نوزاد رعایت شود. نوزادان در ماه‌های ابتدایی عمر قادر به خوردن از لبه قاشق‌های معمولی نیستند و بیشتر چیزی كه می‌خورند از گوشه دهان‌شان خارج می‌شود.

       برای ریختن قطره در گوش نوزاد،  نوزاد را روی تخت یا یك سطح مطمئن قرار دهید به‌طوری كه گوش مبتلای كودك به سمت بالا باشد. بعد از ریختن قطره به گوش نوزاد كمی صبر كنید تا دارو كاملا درون كانال گوش جریان پیدا كند. سپس با ملایمت قسمت غضروفی كوچكی كه در جلوی كانال گوش قرار دارد را چند بار فشار دهید تا دارو به سمت داخل گوش برود و به بیرون سرریز نكند.

   


دارو دادن به نوزاد

دوشنبه 30 فروردین 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بیماری در کودکان ،نگهداری و مراقبت از کودک ،

اگر به تنهایی به نوزاد دارو می‌دهید، می‌توانید ابتدا دارو را در سرنگ آماده كنید و بعد در حالی كه او را در بغل دارید یا روی یك سطح مطمئن قرار داده‌اید، آرام دهان نوزاد را باز كنید و دارو را به سمت داخل دهان و عقب دهان و به سمت گونه نوزاد تخلیه كنید. در این قسمت از دهان نوزاد، جوانه چشایی وجود ندارد و نوزاد متوجه طعم متفاوت دارو نخواهد شد.

 اگر به جای سرنگ از قاشق مدرج استفاده می‌كنید باید قاشق را در داخل لب پایین نوزاد قرار دهید و درحالی كه دهان نوزاد را نیمه‌بسته نگاه می‌دارید قاشق را به سمت بالا ببرید تا دارو به آهستگی داخل دهان نوزاد تخلیه شود.

      سرنگ‌ها بهترین وسیله برای اندازه‌گیری میزان دارو و همچنین نگهداری دارو برای دفعات بعدی استفاده است.

      می‌توانید برای این‌كه نوزاد راحت‌تر دارو را بخورد آن‌را با كمی شیرخشك یا شیرمادر مخلوط كنید اما توجه داشته باشید كه به‌هیچ وجه دارو را با یك شیشه شیر كامل مخلوط نكنید چون ممكن است كودك نتواند در یك نوبت همه شیر را بخورد و میزان دارویی كه دریافت می‌كند كمتر از دوز تجویز شده باشد.

       از پزشك بخواهید تا دفعات دارو دادن به نوزاد را بیشتر كند و به جای آن در هر دفعه دوز دارویی كمتری به نوزاد بدهید تا نوزاد راحت‌تر بتواند دارو بخورد.

       برای قطره‌های چشمی حتما به كمك یك بزرگسال دیگر احتیاج است. درحالی كه یك بزرگسال نوزاد را ثابت در بغل دارد فرد دیگر باید به آرامی پلك پایین را به سمت پایین كشیده و اجازه دهد تا قطره بین چشم و پلك پایین بریزد. بعد از ریختن قطره چشمی مدتی سر نوزاد را به سمت عقب نگه دارید تا دارو از چشم نوزاد بیرون نریزد.

      بیشتر داروهایی كه برای نوزادان وجود دارد به‌صورت مایع است و همین دادن دارو را به نوزاد راحت‌تر می‌كند. اكثر این داروها به وسیله طعم‌دهنده‌های مصنوعی، شیرین شده است تا طعم آن‌ها نوزاد را اذیت نكند. با این حال متفاوت بودن طعم این داروها ممكن است موجب شود كه نوزاد به‌راحتی خوردن این داروها را قبول نكند.

 دادن دارو به نوزاد بهتر است توسط ۲نفر انجام شود. به این صورت كه نوزاد را در یك ملحفه یا قنداق بپیچید كه دست و پا نزند و درحالی كه مادر یا فرد دیگری نوزاد را در بغل گرفته است دارو توسط نفر دوم به او داده شود. فردی كه نوزاد را در بغل دارد، می‌تواند به آرامی با انگشت چانه نوزاد به پایین بكشد تا دهانش باز شود.

      سعی كنید روند دارو دادن به نوزاد را سریع انجام دهید تا نوزاد اذیت نشود و داروخوردن برایش تبدیل به تجربه آزاردهنده‌‌ای نشود.

       حین دارو دادن، به آرامی برای نوزاد آواز بخوانید یا با او حرف بزنید تا احساس آرامش كند. اگرچه نوزاد متوجه معنی حرف‌های شما نخواهد شد اما لحن آرام شما و تن صدای شما می‌تواند باعث احساس امنیت و اطمینان كودك شود.

      دارو باید توسط سرنگ مدرج، قطره‌چكان یا قاشق‌های مخصوص دارو به نوزاد داده شود تا دوز صحیح دارو در هر وعده دارو دادن به نوزاد رعایت شود. نوزادان در ماه‌های ابتدایی عمر قادر به خوردن از لبه قاشق‌های معمولی نیستند و بیشتر چیزی كه می‌خورند از گوشه دهان‌شان خارج می‌شود.

       برای ریختن قطره در گوش نوزاد،  نوزاد را روی تخت یا یك سطح مطمئن قرار دهید به‌طوری كه گوش مبتلای كودك به سمت بالا باشد. بعد از ریختن قطره به گوش نوزاد كمی صبر كنید تا دارو كاملا درون كانال گوش جریان پیدا كند. سپس با ملایمت قسمت غضروفی كوچكی كه در جلوی كانال گوش قرار دارد را چند بار فشار دهید تا دارو به سمت داخل گوش برود و به بیرون سرریز نكند.

   


نکاتی در مورد دندان شیری

شنبه 28 فروردین 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بهداشت دهان و دندان کودک ،


چرا دندان های شیری را باید حفظ کرد؟ مگر دندان های شیری نمی افتد؟ پس چه نیازی به درمان آنهاست؟متاسفانه یک باور نادرست در بین عموم مردم وجود دارد که چون دندان های شیری موقت هستند و در نهایت خواهند افتاد، بنابریان اگر دچار پوسیدگی، درد یا آبسه شدند نیازی به نگهداری آنها از طریق انجام درمان ترمیم با عصب کشی دندان نیست. بر خلاف این تصور دندان های شیری بدلایل مختلف اهمیت بسیاری دارند.

دندان های شیری نقش مهمی در جویدن غذا، کسب مهارت تکلم و نیززیبایی چهره و اعتماد به نفس کودک دارند همچنین این دندان ها به عنوان فضا نگهدارنده طبیعی برای دندان های دائمی زیرین خود عمل می کند. یعنی حضور آنها به دندان های دائمی کمک می کند که در زمان مناسب و در محل صحیح خود رویش پیدا کند. کشیدن یا از دست دادن زود هنگام دندان های شیری می تواند باعث کوچک شدن طول قوی فکی و بنابراین نامرتب شدن دندان های دائمی که چند سال بعد رویش می یابند، شود. این موضوع به احتمال زیاد سبب می شود کودک در آینده نیاز به درمان های پیچیده و پر هزینه اتودنسی و جراحی فک برای اصلاح این مشکلات پیدا کند. بنابراین، توجه به اهمیت دندان های شیری باید این دندان ها تا سنی که بطور طبیعی می افتند، حفظ شوند.


آیا دندان شیری عصب دارد؟ چه موقع دندان شیری به درمان پالپ (عصب کشی) نیاز پیدا می کند؟
دندان های شیری مثل دندان های دایمی دارای تمام اجزای تشکیل دهنده یک دندان (شامل تاج، ریشه، عصب و رگ های خونی) هستند. فقط شکل و اندازه آنها متفاوت است. وقتی پوسیدگی یک دندان شیری زود ترمیم نشود، بتدریج این ضایعه پیشرفت می کند و به فضای ناحیه مرکزی دندان که پالپ نامیده می شود و محتوای اعصاب و رگ های خونی است می رسد و باعث ایجاد عفونت و گاهی درد دندان می شود.

قبل از اینکه عفونت بقدری زیاد شود که از سوراخ انتهای ریشه خارج شود و به لثه و استخوان اطراف دندان برسد و باعث آبسه و تورم لثه یا صورت شود، می توان با تمیز کردن ناحیه ی مرکزی تاج دندان و در صورت لزوم داخل ریشه ها (که اصطلاحا کانال گفته می شود) با برخی وسایل خاص دندانپزشکی و بعد پرکردن این فضا با مواد و خمیرهای مخصوص، مشکل دندان را حل کرد و علائم بیمار را برطرف کرد. به این درمان، درمان پالپ یا در اصطلاح عامه به عصب کشی گفته می شود.

   


خرید اسباب بازی (برخی نکات مهم)

سه شنبه 24 فروردین 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بازی و اسباب بازی ،


کارشناسان توصیه‌هایی را در زمینه خرید اسباب بازی و توجه به سلامت کودک مطرح میکنند:
توجه به برچسب رده سنی: تقریبا بر روی تمامی اسباب بازی‌های استاندارد برچسب هایی درج شده که گروه سنی مناسب برای استفاده از آن را نشان می‌دهد. در واقع با توجه به این برچسب می‌توان بهترین اسباب بازی‌ها را انتخاب کرد. همواره نسبت به توانایی کودکتان واقع بین باشید و با توجه به سنی که در آن قرار دارد اقدام به خرید اسباب بازی مناسب کنید. وقتی برای کودک اسباب بازی خریداری می‌‍کنید به این فکر کنید که ذهنش تا چه میزان توانایی درک محیط اطراف و وسایل آن را دارد مثلا اگر قصد دارید برای کودک زیر ۴ سال اسباب بازی خریداری کنید انتخاب وسایلی که قابل پرتاب باشند و یا چیزی از آنها پرتاب شود توصیه نمی‌شود. حتی به عقیده برخی از کارشناسان این دسته از وسایل بازی برای کودکان زیر ۶ سال هم توصیه نمی‌شود زیرا آنها هنوز توانایی لازم برای کنترل و هدایت این نوع اسباب بازی‌ها را پیدا نکرده‌اند. در عین حال توصیه می‌شود برای کودک نوپایی که هنوز به ۳ سالگی نرسیده است و معمولا هر چیزی را در دهان قرار می‌دهد در خرید اسباب بازی باید دقت بیشتری به خرج داده و وسایلی که دارای اجزای کوچک هستند از فهرست خرید خارج شود.

انتخاب اسباب بازی‌های با جنس مرغوب:
هیچ گاه توصیه نمی‌شود برای کودک اسباب بازی‌هایی خریداری شود که از مواد درجه دو و سه تهیه شده‌اند. این دسته از اسباب بازی‌ها ارزان قیمت‌تر هستند اما از آنجا که ساختار کیفی مناسبی ندارند به راحتی تکه شده و خود می‌توانند عاملی خطرناک برای سلامت کودک باشند. در عین حال همواره اسباب بازی‌های کودک را به خوبی بررسی کنید تا مطمئن شوید اجزای کوچک جدا شدنی نظیر دکمه و چرخ نداشته باشند. همچنین زمانی که برای کودک اسباب بازی تهیه می‌کنید مطمئن شوید که لبه‌های تیز و برنده در آنها وجود ندارد.

بزرگ فکر کنید:
توصیه می‌شود اگر قصد خرید اسباب بازی برای کودکان تا سه سال دارید، آنهایی را انتخاب کنید که قطعات تشکیل دهندشان بزرگتر از دهان کودک باشد. بدین تریبت احتمال قورت داده شدن آنها و یا انسداد مجرای تنفسی کودک به حداقل می‌رسد.

سراغ اسباب بازی‌هایی که طناب یا دنباله دارند نروید: اسباب بازی‌هایی که دارای طناب و یا چیزی شبیه دنبال هستند همواره خطر بالقوه‌ای برای سلامتی کودک به شمار می‌آیند. به عنوان مثال تلفن‌های پلاستیکی که در آن سیم پلاستیکی فنری شکلی گوشی را به تلفن متصل می‌کنند از آن جمله هستند. چنین اسباب بازی‌هایی احتمال مسدود کردن مجرای تنفسی و بروز مشکلاتی برای سلامت کودک را به همراه دارد.

مطمئن شدن از آمادگی فیزیکی کودک برای بازی با اسباب بازی: بسیاری از والدین بدون آنکه متوجه باشند کودکشان هنوز برای بازی با اسباب بازی آمادگی فیزیکی مناسبی پیدا نکرده است اقدام به خرید چنین وسایل بازی می‌کنند. به عنوان مثال مشاهده شده برخی از والدین برای کودک خردسال خود وسایل بازی نظیر دوچرخه بزرگ خریداری می‌کنند بدین ترتیب آنها آنچه را که باید در سال آینده برای کودک خود خریداری کنند اکنون خریداری کرده‌اند، حال آنکه استفاده آن برای کودک خطرات بسیاری در پی خواهد داشت. از آنجا که مهارت‌های فیزیکی کودک هنوز رشد مناسبی پیدا نکرده، چنین تاکتیک‌هایی در خرید اسباب بازی و وسایل سرگرمی اشتباهی بزرگ است.
 
اسباب بازی‌های خیلی بزرگ انتخاب نکنید:
تنها کافی است به این نکته توجه کنید که اگر کودکتان از یک اسباب بازی بزرگ خاص استفاده کند به احتمال زیاد دچار آسیب‌های فیزیکی می‌شود. همین نکته قطعا برای والدین کافی خواهد بود که سراغ چنین اسباب بازی‌هایی نروند.

مراقب اسباب بازی‌های سمی باشید: حتی اگر اسباب بازی که خریداری می‌کنید برای سلامت کودک بی‌خطر باشد، باید مطمئن شوید که هیچ ماده شیمیایی خطرناکی که سلامت کودک را به خطر بیندازد در ساختار آن وجود ندارد. معمولا در بسیاری از عروسک‌ های غیر استاندارد از عناصیری نظیری کادمیوم، جیوه و ارسنیک به همراه سایر موارد شیمیایی خطرناک دیگر استفاده می‌شود و این در حالی است که نوزاد با فروبرد آنها در دهان عملا ضمینه ابطلای به بسیاری از عوارض را فراهم می‌کنند.

مراقب مگنت ها باشید: در بسیاری از اسباب بازی‌ها از مگنت‌های کوچکی استفاده می‌شود که احتمال جدا شدن آن از وسایل بازی وجود دارد. در این مواقع هر لحظه امکان دارد که کودک مگنت را به ببلعد. در صورتی که دو یا چند مگنت کوچک بدین ترتیب بلعیده شود، در سیستم هاضمه به یکدیگر چسبیده و ضمن شکل‌گیری عفونت های شدید درد زیادی را موجب می‌شود.


عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

   


درباره وبلاگ


آخرین پستها


نویسندگان


صفحات جانبی


نظرسنجی

    ارزیابی شما از این وبلاگ چیست؟






آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :