مکیدن انگشت شست یا انگشت دیگر، شایعترین عادت دهانی کودکان است. در حدود دو سوم چنین عاداتی، در سن پنج سالگی پایان می پذیرند. انواع
تغییرات دندانی که عادت مکیدن انگشت ایجاد می کند، بسته به شدت، طول مدت، و تکرر عادت متفاوت است. طول مدت انگشت مکیدن، مهمترین نقش را در حرکت دندانی ایجاد شده توسط عادت ایفا می کند.
برای ایجاد حرکات دندانی حداقل چهار تا شش ساعت انگشت مکیدن لازم است. بنابراین در کودکی که به طور منقطع، با شدت بالا، انگشتش را می مکد، ممکن است اصلاً حرکت دندانی ایجاد نشود ولی در کودکی که به طور مداوم و ملایم برای بیش از شش ساعت، انگشتش را می مکد می تواند تغییرات دندانی مهمی ایجاد شود.

درمان:
زمان درمان مهم است. چنانچه والدین یا کودکن خواهند درگیر درمان شوند یا والدین در جهت رفع این عادت،به کودک کمک نکنند، تلاش دندانپزشک مؤثر نیست.
درمان به صورت درمانهای یادآوری، پاداش درمانی، و درمان با کمک وسایل مخصوصا نجام میشود.
درمان یادآوری:
این درمان، برای کودکانی مناسب است که مایل به توقف عادت هستند ولی به کمک نیاز دارند. زدن چسب روی انگشت کودک یا زدن لاک تلخ روی انگشتی که مکیده می شود،به عنوان یادآور، کمک کننده است؛ حتی می توان در کودکانی که شبها بیشتر این عادت را تکرار می کنند،ا ز دستکش استفاده نمود.
پاداش درمانی:
در این روش، قراردادی بین کودک و والدین بسته می شود. قرارداد، به سادگی، بیان می کند که کودک برای مدت خاصی از زمان، عادت را ترک می کند و در عوض، جایزها ی دریافت خواهد کرد. لزومی ندارد جایزه بیش از حد گران باشد؛ فقط باید به حد کافی خاص باشد که کودک را تحریک کند. تحسین از
طرف والدین و دندانپزشک نقش بزرگی دارد و هرچه کودک در برنامه درگیر شود، احتمال موفقیت آن بیشتر خواهد بود. درگیری کودک در برنامه درمان به
این صورت خواهد بود که چنانچه در تمام روز، عادت را تکرار نکرد، یک ستاره در جدول برنامه اش بچسباند. در انتهای دوره زمانی خاص، جایزه کودک داده می شود. به منظور افزایش احتمال موفقیت درمان، روش پاداش و روش یادآور می توانند با هم ترکیب شوند.
وسیله درمانی:
 چنانچه با استفاده از روشهای بالا،عادت دهانی همچنان ادامه داشته باشد، دندانپزشک کودک، وسیله ای در دهان وی قرار می دهد که شبیه به پلاک های ارتودونسی است ولی هم به طور فیزیکی،مانع انجام عادت می شود و هم به عنوان یادآور عمل می کند.
منبع: نشریه کودک اردیبهشت 93