مطالعات گوناگون نشان داده است که پرداختن به ورزش حرفه ای در سنین پایین باعث عدم موفقیت کودک در تداوم فعالیت ورزشی خواهد شد.زودترین سن برای شروع ورزش سنین 6-7 سالگی است و قبل از آن باید فعالیت های فیزیکی کودک جنبه بازی و سرگرمی داشته باشد. در سنین حدود 5 سالگی فعالیتهایی که بهتر است کودکان انجام دهند باید موجب تحرک و نشاط و شادی آنها شود. دویدن، پریدن، جهیدن در بازیهای مختلف و انجام حرکت های موزون به همراه موسیقی های شاد به هماهنگی عصب و عضله و حفظ تعادل کودکان در این سن کمک خواهد کرد.
فعالیت های گروه سنی زیر 8 سال بیشتر باید به گونه ای طراحی شود که سطح مهارت های مفرح وشادی بخشی همچون پرتاب کردن و گرفتن،پریدن و ضربه زدن به توپ، انواع دویدن ها و همچنین شنا به صورت داوطلبانه بالا رود.کودکان در سنین 10 - 8 سالگی می توانند فعالیتهایی مانند ژیمناستیک، شنا، تنیس،دویدن های کوتاه مدت را به صورت شرکت درمسابقات تجربه کنند.ورزش هایی که موجب اختلال در رشد استخوانی-عضلانی و مفاصل کودکان و آسیب به اندام ها می شوند، به هیچ عنوان توصیه نمی شود. ورزش های متنوعی که فقط روی یک اندام متمرکز نیست و زمان طولانی کودک را در گیر نمی کند، بهترین پیشنهادا ست.
کودکان 13 - 11 ساله، آرام آرام به مرحله نوجوانی پا می گذارند و علاقمند به انجام رقابت های ورزشی و مشتاق به آموختن یک رشته ورزشی خاص می شوند. همچنین، گاهی در این گروه سنی، برخی از آنها در کنار علاقه، استعداد خاصی در یک رشته ورزشی خاص را از خود بروز می دهند که در این صورت، این فعالیت های جهت دار را می توان زیر نظر یک مربی متخصص و خلاق، هدفمند کرد و باعث پیشرفت نوجوان در آن رشته شد.
در این سنین، آنچه پس از انتخاب یک رشته ورزشی مورد علاقه مهم است، آموزش مهارت های خاص رفتاری در جهت تربیت رفتار ورزشی نوجوان است. رفتار  مناسب با هم گروهان، حس گذشت و فداکاری در فرآیند بازیها، تحمل شکست در باخت ها و برخورد مناسب با اطرافیان در برخوردهای ورزشی از آن جمله است. هرگز نباید در این سن، نوجوان را به فعالیت هایی که خارج از تواناییهای جسمی و روحی اوست وادار کرد. نوجوانی را که علاقمند به یک رشته ورزشی انفرادی یا گروهی نیست باید با توجه میزان توانایی جسمی و روحی اش به سمت یک ورزش مناسب هدایت کرد.
از نکات مهم در سنین بین 13 تا 15 سالگی، این است که شرکت در ورزش های گروهی باید متناسب با سن، جثه، جنس و نیز میزان فشار وارده بر اندام های آن ها برنامه ریزی شود. از این سن، 50 درصد فعالیت ورزشی به صورت تخصصی است و پس از آن تا بزرگسالی نیز باید همواره 20 درصد فعالیت ها به صورت عمومی، پایه و غیرتخصصی باشد. توجه به توانمندیهای فردی، دادن جایگاه های متناسب به هر فرد در گروه و توجه به روابط افراد گروه باعث ایجاد انگیزش و بالارفتن سطح مهارت های فردی و در نهایت گروهی خواهد شد.
منبع مجله کودک شماره 101