خرخر كردن در زمان نفس كشیدن كه یك نوع تنفس خشن و پر سر و صداست، استریدور نامیده می‌شود. اگر این نوع تنفس در زمان دم باشد، به آن استریدور دمی و اگر در موقع بازدم باشد، استریدور بازدمی می‌گوییم.

استریدور علل مختلفی دارد، یكی از مهمترین آنها، استریدور دمی است كه در بیماری نرمی حنجره (لارنگومالاسی) دیده می‌شود. این عارضه نسبتا شایع موجب روی هم خوابیدن اپی‌گلوت و یا غضروف‌های آرتینوئید در زمان دم می‌شود كه معمولا خوش خیم است و خود به‌خود بهبود می‌یابد. در بعضی از شیرخواران تنها غضروف بالای حنجره (اپی‌گلوت) مبتلا است كه این كودكان تا حداكثر یك سالگی خود به‌خود بهبود می‌یابند ولی آنهایی كه غضروف‌های هرمی شكل (آریتنوئید) خیلی بزرگ دارند، ممكن است تا چندین سال استریدور داشته باشند و در نهایت بهبود می‌یابند. نكته قابل توجه آن است كه این كودكان موقع خواب یا گریه كردن خرخر نمی‌كنند ولی موقع غذاخوردن و در حالت استراحت دچار استریدور هستند. البته این كودكان در زمان سرماخوردگی علامت بیشتری دارند.

علل دیگر خرخر در كودكان عبارتند از: 1  فلج طناب‌های صوتی 2  كیست‌های حنجره 3 ‌ توده‌های حنجره 4  تنگی مادرزادی زیر گلوت 5  نرمی تای (تراكئو مالاسی)

نرمی نای (تراكئومالاسی) یك ناهنجاری ساختاری و دینامیك نای است. در این بیماری، به هنگام بازدم نای روی هم می‌خوابد. خس‌خس خشن و پایدار در بعضی از كودكان دیده می‌شود، هر چند در بعضی دیگر فقط موقع بازدم شدید یا سرفه علامت وجود دارد. عفونت ویروسی دستگاه تنفس می‌تواند باعث تشدید علائم شود. این بیماری نیز درمان ندارد و خود به‌خود بهبود پیدا می‌كند.

علی‌ایحال به مادر گرامی اطمینان می‌دهیم كه مشكل فرزند ایشان حل خواهد شد. واكسیناسیون علیه آنفلوآنزا و پیشگیری از ابتلا به عفونت‌های ویروسی عادی و همچنین مراجعه به موقع به پزشك خانواده در زمان سرماخوردگی توصیه می‌شود.

دكتر رضا وفائی مهر
منبع: روزنامه جام جم