تبلیغات
نوزادان، کودکان - مطالب نگهداری و مراقبت از کودک

1- استحمام با آب گرم
استحمام کردن با آب گرم و معتدل (آبی که خیلی داغ نباشد) برای رفع لاغری کودکان مفید است، زیرا موجب عضله سازی در این افراد می‌شود، کودکان لاغر باید بدن خود را با روغن کنجد ماساژ دهند، این کار به درمان لاغری کودکان کمک شایانی می‌کند.
2- شربت تخم شربتی با خاکشیر و سنکنجبین
مصرف شربت خاکشیر و تخم شربتی با سنکجبین نقش موثری در درمان لاغری کودکان دارد؛ برای تهیه این شربت افراد باید خاکشیر و تخم شربتی را به نسبت ۲ به یک با هم مخلوط سپس به ازای هر استکان از شربت خاکشیر و تخم شربتی موقع مصرف یک قاشق مرباخوری سکنجبین اضافه کنند؛ این شربت باید روزانه سه استکان میل شود، نوشیدن این شربت موجب رطوبت رسانی به بدن می‌شود.
3-تغدیه
مصرف انواع حلیم‌ها، آبگوشت‌ها، حلوای تهیه شده با آرد گندم، گوشت بلدرچین، کبک، گوسفند و شیربرنج. کودکان لاغر برای بر طرف شدن مشکلشان باید روزانه پنج عدد انجیر خیس شده را میل کنند و از سبزیجاتی مانند هویج، چغندر (لبو)، کدو سبز، اسفناج، زردک (هویج ایرانی)، خیار و جعفری در برنامه غذایی روزانه خود استفاده کنند.مادران برای رفع لاغری فرزندانشان باید ۲ عدد هویج، یک عدد کدو سبز کوچک، یک عدد لبوی کوچک و چند قطره روغن زیتون بودار را با هم داخل مخلوط‌کن بریزند و روزانه آب آنها را ۲ تا سه لیوان به فرزندانشان بدهند.صرف میوه‌هایی مانند سیب، انبه و انواع توت‌ها به درمان لاغری کودکان کمک شایانی می‌کند؛ مادران برای رفع لاغری فرزندانشان می‌توانند ۲ عدد هویج، یک عدد سیب، یک عدد لبو، ۲۰ ساقه جعفری و چند قطره روغن زیتون بودار را با هم داخل مخلوط‌کن بریزند و روزانه آب آنها را ۲ تا سه لیوان به فرزندانشان بدهند.

منبع : تلخیص گفتگوی حیدر عظمایی کارشناس طب سنتی  با باشگاه خبرنگاران جوان در خصوص لاغری کودکان

   


از دادن این غذاها به کودکی که دچار اسهال است خودداری کنید:
     غذاهای چرب
    غذاهای سرشار از فیبر
    محصولات لبنی مانند شیر و پنیر
    شیرینی کیک و کوکی ها و نوشابه ها

   


گرچه خوابیدن نوزاد با چشم باز عجیب به نظر می رسد ولی طبیعی است و موجب نگرانی نخواهد بود. اینکه چرا این اتفاق می افتد هنوز مشخص نیست. با این وجود اگر نگاه کردن به کودکی که با چشمان باز خوابیده ناراحتتان می کند می توانید فقط پلکهای او را ببندید.
چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟
اگر نوزاد شما برای مدت زمان خیلی طولانی با چشمان باز بخواب می رود و یا اینکه چشم او متورم شده و یا خشک است با پزشک مشورت کنید. در موارد نادر، پلک رشد طبیعی خود را نداشته و ممکن است به این خاطر باشد که بسته نمی شود.



   


تنها راه پیشگیری از " تنبلی چشم " تشخیص به موقع عوامل ایجاد کننده آن است و از آنجا که بسیاری از این عوامل برای خانواده ها نا شناخته است ، چشم همه کودکان باید حداقل 3 بار قبل از دبستان در زمان های مختلف معاینه شود:

1.      3 تا 4 ماهگی

2.      2 تا 3 سالگی

3.      5 تا 6 سالگی

همچنین اگر کودکی انحراف چشم دارد ، والدین باید به محض تشخیص ، او را نزد متخصص برده و تحت درمان قرار دهند.

درمان تنبلی چشم ، معمولاً بستن چشم سالم است ، تا چشم تنبل به کار بیفتد و تنبلی آن برطرف شود . مدت بستن چشم را ، متخصص تعیین می کند و در فواصل مشخص نیز باید به وسیله متخصص معاینه شود . اما گاهی اوقات برای درمان عینک و در بعضی موارد ، جراحی توصیه می شود. اگر تنبلی چشم بر اثر بیماری های مادرزادی مانند آب مروارید ، پائین افتادگی پلک یا عیوب ساختمانی ایجاد شده باشد ، باید قبل از 3 ماهگی درمان شود و اگر به علت های دیگر به وجود آمده باشد ، درمان قطعی و موثر تا قبل از 5 سالگی امکان پذیر است و پس از آن درمان معمولاً نتیجه خوبی ندارد . گاهی اوقات نتیجه درمان چند سال است. در این صورت والدین کودک باید استقامت ، پشتکار و حوصله لازم را داشته باشند و از رفت و آمد مرتب نزد متخصص و سایر مشکلات جنبی آن خسته نشوند.

بنابراین پیگیری درمان و رعایت تمامی توصیه های متخصص تا سن 10 سالگی ضروری است.

والدین عزیز:

با رعایت نکات زیر ، به سلامت بینایی فرزندانتان کمک کنید :

1.      قبل از دبستان ، 3 تا 4 ماهگی ، 2 تا 3 سالگی و 5 تا 6 سالگی جهت معاینه چشم کودک خود اقدام کنید.

2.      در صورت مشاهده انحراف ( لوچی ) در چشم کودک ، او را نزد متخصص ببرید.

3.      اگر متخصص توصیه کرد چشم کودکتان را ببندید ، طبق دستور او عمل کنید ( چشم کودک را کمتر یا بیشتر از زمان تعیین شده ، نبندید).

4.      در صورت تجویز عینک توسط متخصص ، کودک را به استفاده دائمی از آن تشویق و طبق دستور عمل نمایید.

5.      در صورت تشخیص تنبلی چشم ، حتمأ تا پایان 10 سالگی پیگیر وضعیت بینایی و تغییرات عیوب انکساری چشم کودک باشید.


عضویت در کانال تلگرام از طریق لینک زیر

https://telegram.me/nozadaneh

 @nozadaneh

   


چندی پیش دو کودک خردسال ۴ و ۹ ساله در حادثه آتش سوزی جان خود را از دست دادند، گزارش ها حاکی از آن است هنگام آتش سوزی والدین این کودکان در خانه نبوده اند و در آپارتمان نیز قفل بوده است، این تنها نمونه ای از صدها اتفاقات ناگواری است که برای کودکان تنها در خانه به وقوع می پیوندد.

یکی از مهمترین نگرانی و دلهره های والدین، تنها گذاشتن فرزندانشان در خانه است، بی گمان کودک ، سرانجام روزی باید جدایی از والدین را تجربه کند و برای ساعات کوتاهی هم شده، تنها در خانه بماند، اما چطور می توان به کودک اعتماد و او را در خانه تنها رها کرد؟ آیا کودک می تواند تنها در خانه بماند؟ در چه سنی  می توان کودک را در خانه تنها گذاشت؟ مقدار زمان مفید تنهایی کودک در خانه چه میزان است؟  تنها گذاشتن کودک با همسالان درست است یا نادرست؟ چه کودکی آمادگی حضور تنها در خانه را دارد؟ پیامدهای منفی جسمانی و روانی تنها ماندن کودک  در خانه چیست؟ و... برای دانستن پاسخ این سوالات، ادامه این نوشتار را مطالعه کنید:

از چه سن و سالی کودک را تنها بگذاریم؟
اگر چه تنها گذاشتن کودک در خانه در سنین پایین هرگز توصیه نمی شود اما گاهی والدین بنابر شرایطی خاص، این کار را به عنوان آخرین راه حل انتخاب می کنند. فرمول خاصی برای تنها گذاشتن کودکان در خانه وجود ندارد، اما بی تردید سن و سال کودک یکی از مهمترین مولفه ها برای تصمیم گیری دراین باره است. توجه به ویژگی های شخصیتی و سلامت روان کودک، بلوغ روانی، داشتن مهارت و توانایی وی برای مدیریت تنهایی و مراقبت از خویش و همچنین شرایط محیطی از جمله عواملی است که در تصمیم گیری قطعی نقش بسزایی دارد. 

کودکانی که از تنهایی می ترسند و حتی در حضور خانواده تلاش می کنند از تنها ماندن در فضاهای مختلف خانه اجتناب کنند و یا کودکانی که بیش فعال اند و ممکن است از تنهایی به عنوان فرصتی برای پرداختن به فعالیتهای خطرآفرین استفاده کنند را هیچ گاه نباید در خانه تنها گذاشت. به طور کلی روان شناسان معتقدند حدود سنی  بالاتر از ۷ یا ۸ سالگی مناسب ترین زمان شروع تنها گذاشتن کودک در خانه است، اگر چه عده ای از کودکان را هرگز نمی توان قبل از ۱۰ و ۱۲ سالگی به تنها ماندن در خانه دعوت کرد.

پیامدهای منفی تنهایی در خانه
احتمال وقوع اتفاقات ناگوار و آسیب جسمانی کودک، یکی از مهمترین مشکلات مبرهن و آشکار تنها گذاشتن کودک در خانه است، چه بسا بسیاری از کودکان به خاطر فطرت کنجکاو و تجربه طلبشان در نبود والدین به سراغ رفتارهای خطر آفرین چون روشن کردن آتش، کار با وسائل برقی و ... می روند و از آنجا که به اندازه بزرگسالان، توانایی های لازم برای مقابله با خطر و  یا متوقف کردن حادثه را ندارند، بیشتر آسیب می بینند و حتی در برخی موارد جان خود را از دست می دهند. همچنین  تنها ماندن کودک در خانه آسیب های جدی به سلامت روانی وی وارد می کند، کودکی که از تنهایی هراسناک است با تنها ماندن در خانه تجربه های تلخ و جبران ناپذیری خواهد داشت که روح لطیف او را جریحه دار و آسیب پذیر می کند. حضور کودک در خانه ای که هیچ کس نیست باعث تبلور احساس تنهایی و مورد بی توجهی قرارگرفتن در وی می شود.

از سوی دیگر روان شناسان معتقدند تنهایی کودکان در خانه از جمله دلایل موثر بر ضعف و افت تحصیلی دانش آموزان است، هر چند این کودکان بیش از سایر کودکان در معرض خطر اعتیاد به سیگار، مواد مخدر، مواد الکلی و ابتلا به اختلالات روانی مانند افسردگی، اضطراب ، استرس و انحرافات اخلاقی هستند.

چه کودکی می تواند تنها در خانه بماند
برخورداری از اعتماد به نفس کافی و سر نترس داشتن از جمله خصوصیات کودکی است که می تواند در خانه تنها بماند. معمولا چنین کودکانی مهارت های کلامی کافی برای برقراری ارتباط با دیگران را دارند و  از بیان خواسته های خود خجالت نمی کشند،  در برابر اتفاقات غیر منتظره، تحریک پذیر و ناآرام نیستند، قدرت بالایی در پذیرش خطاها و اشتباهاتشان دارند حتی اگر مورد بازخواست و سرزنش قرار گیرند، مشکلات را به طور مطلوب حل می کنند، در انجام کارها پیشقدم می شوند بدون آنکه کسی به آنها متذکر شود و یا یادآوری کند، مسئولیت پذیر هستند و با رضایت و افتخار عهده دار انجام کاری می شوند، در برابر فشار دوستان و دیگران جرات کافی برای مقاومت دارند و به خاطر ارتباط خوب و صمیمانه ای که با والدین خویش دارند می توانند تمامی احساسات، تفکرات، مشکلات و نگرانی های خویش را با والدین شان در میان بگذارند.

از سوی دیگر، قوانین خانه برای این دسته از کودکان  کاملا مشخص و شفاف است و آنان بخوبی می دانند مجاز به انجام چه کارهایی هستند و چه کارهایی را نباید انجام دهند، معمولا این کودکان توانمند و مجهز به مهارتهای لازمه  برای تنها ماندن در خانه هستند، مثلا به راحتی و به طور صحیح می توانند نام، آدرس و شماره تلفن خودشان و یا  محل کار والدین شان را بیان کنند، شماره پلیس ۱۱۰ را می دانند و برای در اختیار گذاشتن اطلاعات به آنان توانا هستند، آگاه به این مهم هستند که از ورود افراد مشکوک به منزل باید خودداری کنند، بیرون از منزل بتنهایی بازی نمی کنند،این کودکان می دانند هنگام حضور تنها در خانه، چگونه به تلفن و یا مراجعات به منزل پاسخ دهند و به هنگام کنجکاوی و پرسش شان، چه اطلاعاتی را در اختیار دیگران حتی افراد آشنا قرار دهند، مطلع از شرایط اضطراری هستند و تلفن های پایگاه رسیدگی به بحران ها مانند آتش نشانی و اورژانش را به خوبی به خاطر دارند.

مدت زمان تنهایی کودک چقدر باشد؟
تنها گذاشتن کودک در زمان متقضی و مناسب و با توجه به خصوصیات روحی و روانی وی نقس بسیار مهمی در فرآیند رشد کودک دارد. میزان تنهایی بسته به سطح تحمل تنهایی و ویژگی های شخصیتی کودک متفاوت است، اگر چه هرچقدر این زمان کوتاه تر باشد بهتر است، اما اصولا  نباید بیش از ۳ تا ۵ ساعت کودک را تنها گذاشت چرا که بیشتر از آن اصلاً به نفع کودک نیست. کودکان به لحاظ شخصیتی برای تنها ماندن در خانه به سه دسته تقسیم می شوند، دسته اول، کودکانی هستند که به سختی آمادگی تنها ماندن در خانه پیدا می کنند، کودکان وابسته، مبتلا به اختلال اضطراب جدایی و یا دارای والد بیمار از این گروهند و کمتر حاضر به تنهایی می شوند، دسته دوم کودکان مبتلا به استرس های مزمن و پنهان هستند که به تدریج به تنها ماندن در خانه عادت می کنند و برای این امر نیز نیازمند زمان زیادی برای پذیرش و سازگاری هستند و دسته سوم کودکان مستقل، جسور و دارای هوش هیجانی بالا هستند که به راحتی تنها ماندن در خانه را می پذیرند و از تنهایی هراسی به خود راه نمی دهند. اما تنها گذاشتن هر سه گروه از این کودکان، نیازمند تامین و تدارک تمهیدات لازم است تا خطری را متوجه آنان نسازد.

تنهایی کودک در ابتدا باید کوتاه و در محیط کاملا امن انجام بپذیرد تا کودک فرصت رشد هیجانی، استقلال طلبی، مسئولیت پذیری، تمرین انجام کار و افزایش تحمل در طول مدت تنهایی را کسب کند. تحمل تنهایی یکی از عوامل موثر در افزایش صبر کودک است و باعث می شود کودک اندک اندک به هویت فردی خویش واقف شود. سطح تحمل تنهایی در کودک را از حدود ۳ یا ۴ سالگی می توان تخمین زد، مثلا می توانید به طور مستقیم از کودک پرسش کنید که چند دقیقه می تواند در خانه تنها بماند؟

پاسخ کودک به این سوال را جدی بگیرید و هرگز او را مجبور به تحمل تنهایی فراتر از ظرفیتش نکنید، حتی اگر مطمئن به آمادگی او برای تنها در خانه هم هستید، هیچ گاه تا زمانی که خود کودک تمایل خویش به انجام این کار را مطرح نکرده و یا از تنها ماندن ابراز ناراحتی می کند، او را در خانه  تنها نگذارید، درحقیقت  خواست و میل کودک در این مورد نقش بسیار تعیین کننده ای دارد. کنار امدن کودک با مساله تنها ماندن در خانه، تنها یک روی سکه است در روی دیگر این سکه والدین باید مراقبتهای جدی تری را در زمان تنهایی کودک در خانه در نظر داشته باشند چه بسا بسیاری از کودکان کنجکاو هستند و متمایلند همه چیز را تجربه کنند و چه فرصت مغتنمی برای کودک است که به زمان تنهایی در خانه، به کندوکاو موضوعاتی بپردازد که در حضور والدین امکان انجام آنها حداقل و یا غیر ممکن است.

تنها گذاشتن بیش از دو کودک باهم
گاهی اوقات والدین مجبورند چند کودک را در منزل تنها بگذارند که این وضعیت ملاحضات امنیتی خاص خودش را دارد؛ در این خصوص تفاوت سنی کودکان، همجنس بودن و یا غیر همجنس بودن و نسبت کودکان با هم بسیار حائز اهمیت است. کنجکاوی و تجسس های جنسی بچه ها به خصوص در سنین پیش از دبستان بسیار شایع است به همین دلیل توصیه می کنیم پیش از تنها گذاشتن کودک با خواهر و برادر و یا همسالان، درباره مسائل جنسی، بخصوص در مورد حریم بدن با کودک صحبت کنید و او را تحت آموزشهای حفاظتی و امنیتی قرار دهید.

از سوی دیگر، هنگام تنها گذاشتن چند کودک در خانه، بهتر است به آنها هشدار دهید که در صورت بگو مگو یا مشاجره و یا ارتکاب رفتار خطایی، از اشتباهاتشان چشم پوشی نخواهید کرد و فارغ از علت و چرایی هر دو را تنبیه خواهید نمود، چه بسا گاهی اوقات دعواهای کودکانه به هنگام تنهایی در خانه ،نتایج تلخ و غیرقابل باوری را به بار می آورد.

   



مهم‌ترین عامل تاثیرگذار در قد نهایی یک کودک، پدر و مادر او هستند. به عبارتی از یک پدر و مادر قد بلند، فرزند بلندقدی زاده می‌شود و عکس آن نیز درباره زوج‌های کوتاه قامت صادق است. ما می‌توانیم با دانستن قد پدر و مادر یک کودک، قد نهایی او را حدس بزنیم. بسیاری از والدین از این که کودکشان در میان هم سن و سالان خود کوتاه‌تر است، نگران می‌شوند و به پزشک مراجعه می‌کنند.‌

اولین قدم در ارزیابی قد چنین کودکی مراجعه به جدول قد است. جدول‌هایی وجود دارد که براساس قد کودکان جوامع مختلف نوشته شده است. براساس این اعداد ما می‌توانیم بگوییم، یک کودک در کدام صدک قدی جامعه قرار دارد. تعیین این صدک از این منظر اهمیت دارد که بتوانیم بین یک کوتاهی معمولی که به افراد بالاتر از صدک ۳ اطلاق می‌شود، با کوتاهی شدید که به کودکان کمتر از صدک ۳ گفته می‌شود، فرق قائل شویم.اهمیت اصلی توجه به قد‌کودکان و نوجوانان، تشخیص بیماری‌هایی است که می‌تواند رشد کودک را مختل کند و بررسی منحنی رشد کودکان در این باره اهمیتی بیش از میزان مقطعی قد آنان دارد.

شرایط کودکی که به موازات صدک پنجم رشد می‌کند و شیب منحنی او نسبت به منحنی نرمال خوب است، اگرچه کوتاه قد است، ولی نگران‌کننده نیست و شرایط کودکی که چند سانتی‌متر از او بلندتر است و به مدت مثلا شش ماه هیچ رشد قدی نداشته، بیشتر نگران‌کننده است.‌

گاهی نیز برخی بیماری ها نظیر (۱)بیماریهای کلیوی، (۲) بیماری های کبدی، (۳) بیماری دیابت، (۴) سوءتغذیه شدید، (۵) نواقص ژنتیکی، (۶)کم‌کاری تیروئید، (۷)راشیتیسم،(۸)بیماری ترنر موجب کوتاهی قد می‌شوند.بیماری‌های کلیوی و کبدی، دیابت، سوء‌تغذیه شدید و انواع نقایص ژنتیک موجب افت رشد و کوتاهی قد می‌شود. درمان این بیماران باعث برگشت رشد آنان به حالت طبیعی می‌شود.‌ بیماری‌های دیگری نیز هستند که گاه با وجود کوتاهی قد مورد توجه قرار می‌گیرند و مداوا می‌شوند.

کم‌کاری تیروئید: کوتاهی‌قد از نشانه‌های مهم کم کاری تیروئید است که در کنار علامت‌هایی مثل خواب آلودگی، خستگی مفرط، پف‌آلود بودن و کند ذهنی می‌تواند توجه والدین و پزشکان را به وجود این بیماری معطوف سازد. آنچه اهمیت دارد این است که تشخیص به موقع و درمان این بیماری اگر قبل از بسته شدن صفحه رشد استخوانی صورت گیرد، باعث برگشت قد‌ به حالت نرمال می‌شود. درمان این بیماری با مصرف قرص‌های لووتیروکسین ممکن است.

راشیتیسم: زندگی شهری بسیاری از کودکان را از تابش نور خورشید محروم کرده است و به این ترتیب، بیماری راشیتیسم کماکان تهدیدی برای کودکان محسوب می‌شود. علامت‌های دیگر این بیماری علاوه بر کندی رشد، قوسی شدن پاها و برجسته شدن کناره‌های استخوان جناغ است. درمان به موقع راشیتیسم به هر دلیل چندان سخت نیست و می‌توان با مصرف کلسیم و ویتامین D از عوارض بیماری مثل کوتاهی‌قد جلوگیری کرد.

بیماری ترنر: این بیماری کروموزومی بر اثر کمبود یک کروموزوم ایکس در دختران ایجاد می‌شود. از دیگر علائم این سندروم وجود پره در دو طرف گردن، پاهای قوس دار و تاخیر در بلوغ است. به طور معمول این دختران در سنین ۱۴ تا ۱۶ سالگی به خاطر ظاهر نشدن علائم بلوغ نزد پزشک می‌روند. این کودکان چون بلوغ دیرتری دارند تا سنین بالاتر به درمان با هورمون رشد جواب می‌دهند.


 

   


ریسه رفتن در کودکان

سه شنبه 11 خرداد 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :نگهداری و مراقبت از کودک ،


آیا در موقع ریسه رفتن ممکن است قسمتی از بدن کودک دچار لرز و انقباضات مکرر ( همانند تشنج ) شود؟

بله. درحدود یک سوم موارد چند انقباض و لرز خفیف در دست، پا یا عضلات صورت ( نظیر فک یا لب ها ) رخ می دهد و به سرعت نیز برطرف می شود و هیچ مسئله ای را به وجود نمی آورد، اما درصورت وجود چنین حالتی برای اطمینان خاطر از عدم وجود صرع، بهتر است به پزشک مراجعه شود.
گاهی نیز کودک برای مدت کمتر از یک دقیقه بی حال و گیج و منگ می شود.
در ایجاد این حالت آیا ارث دخالت دارد؟

بله. دیده شده است که در حدود ۲۳% موارد سابقه چنین حالتی درافراد خانواده کودک مبتلا وجود دارد.
ریسه رفتن چه ویژگیهایی دارد؟
خصوصیات و ویژگیهای ریسه رفتن عبارتنداز:
این حالت در حدود۴% کودکان درسنین کمتر از ۶تا ۸ ماهگی اتفاق می افتد (۷۵% موارد) و به ندرت ممکن است قبل از۶ ماهگی یا پس از ۶ سالگی اتفاق بیفتد.
همیشه درموقع بیداری اتفاق می افتد.
تقریبا همیشه کمتر ازیک دقیقه طول می کشد و خود به خود بدون هیچ اقدامی بر طرف می شود.
ممکن است روزی یکبار تا ماهی یکباراتفاق افتد.
آیا ریسه رفتن باعث صدمات و اختلالات عصبی می شود؟
خیر. تقریبا هیچگاه دراثر ریسه رفتن صدمه ای به مغز نمی رسد و در آینده نیز هیچ مشکل جسمی یا روحی برجای نمی گذارد.
ریسه رفتن تاچند سالگی باقی می ماند؟
دراکثر موارد پس از سن ۳ سالگی از بین می رود و در حدود ۹۰% بیماران تا سن ۵ الی ۶ سالگی به طور کامل بهبود یافته و دیگر دچار حملات نمی شوند و سایر کودکان نیز به مرور زمان بهبود می یابند.
آیا ریسه رفتن نیاز به درمان خاصی دارد؟
در اکثر موارد خیر. اگر دفعات ریسه رفتن بیش از یکبار در روز باشد و یا بیش از یکدقیقه طول بکشد، اغلب با تجویز یک داوری آنتی کولینرژیک توسط پزشک بهبود یافته و یا دفعات و مدت آن کاهش می یابد. البته رفتار والدین در برخورد با چنین حالتی نیز در بدتر یا بهتر شدن آن بی تاثیر نیست.

در سایرموارد نیاز به هیچ نوع درمان خاصی نیست.
درموقع ریسه رفتن، والدین چه نکاتی را باید رعایت کنند؟
برخورد مناسب والدین با چنین ناراحتی در اکثر موارد باعث بهبودی سریع حمله و حتی کاهش دفعات حمله می شود.
لذا به والدین توصیه می شود نکات زیر را رعایت کنند:
درموقع حمله خونسردی خود را حفظ کرده و بدون آنکه کودک متوجه اضطراب و نگرانی شما شود او را دراز کرده و یک پارچه مرطوب ( سرد ) روی پیشانی او بگذارید.
هرگز اقدام به باز کردن دهان کودک و یا گذاشتن چیزی داخل دهان او نکنید.
برخی از والدین به اشتباه جهت اتمام حمله و نفس کشیدن، شانه ها یا سر کودک را گرفته و شدیدا تکان می دهند. جدا از این کار خود داری کنید.
نیازی به تنفس مصنوعی یا ماساژ قلبی نیست.
طوری رفتار نکنید که کودک برای رسیدن به مقاصد و اهداف خود از این حربه و شیوه استفاده کند.
درحالات زیر کودک را بلافاصله به اولین مرکز درمانی برسانید:
ـ اگرکودک بیش از یک دقیقه نفس نکشد.
ـ اگر اختلال هوشیاری پس از حمله بیش از یک دقیقه طول بکشد.


   


درمان تب

سه شنبه 7 اردیبهشت 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بیماری در کودکان ،نگهداری و مراقبت از کودک ،


در صورت تب دار بودن نوزاد، دقت کنید که او لباس زیادی به تن نداشته و اتاق بسیار گرم نباشد. می توانید لباس او را تا حد یک تی شرت کاهش دهید و برای زمانی که تب او پایین خواهد آمد، پتوی نازکی در دسترس داشته باشید.
با اجازۀ پزشکتان و تعیین دوز، داروی کاهندۀ تب، مانند استامینوفن یا ایبوپروفن به کودک بخورانید. سی دقیقه بعد از مصرف دارو باید شاهد کاهش تب باشید. در صورت بالا رفتن دوباره سریع دمای بدن، داروهای دیگری باید جایگزین این داروها شوند.
اگرچه دوز استامینوفن برای هر چهار ساعت یک بار و ایبوپروفن هر شش ساعت یک بار تنظیم شده است، پزشکان متخصص کودکان گاهی خوراندن یک دوز ایبوپروفن، دو ساعت بعد از خوراندن استامینوفن را توصیه می کنند. دقت کنید فاصلۀ دو نوبت دارو را از توصیۀ پزشک کوتاه تر نکنید.
همچنین می توانید با استحمام کردن کودک در مقدار کمی آب ولرم، یا استفاده از حوله یا لیف برای پاشیدن آب روی بدن کودک، تب او را پایین بیاورید. سپس اجازه دهید بدنش در معرض هوا خشک شود. با قرار دادن حولۀ خیس شده در سرکه روی پای کودک، نیز تب او را کم کنید.
به کودک تب دار آب فراوان بنوشانید. مایعات بدن بر اثر تعریق کم می شوند و کمبود آب ممکن است موجب بالا رفتن دمای بدن شود. به کودکی که علاوه بر شیر مادر یا شیر خشک، نوشیدن مایعات دیگر را نیز شروع کرده است می توانید دم کردۀ گیاه علف گربه که یک پایین آورندۀ طبیعی تب است، بنوشانید.
سعی نکنید با ماساژ دادن بدن کودک با الکل طبی تب او را کاهش دهید. الکل نوزاد را به سرعت خنک می کند. این تغییر ناگهانی موجب سرماخوردگی و سپس افزایش بعدی تب کودک می شود.
چه زمانی تب درمان نشود
تب خواصی دارد. اگرچه عملکرد دقیق آن مشخص نشده، ولی بخشی از دفاع بدن در مقابل بیماری است. بر اثر تب ممکن است تعداد گلبول های سفید خون (که ویروس ها را می کشند و باکتری ها را از بین می برند) افزایش یابد یا موجب بالا رفتن میزان اینترفرون (یک مادۀ ضد ویروس در خون) و در نتیجه پیشگیری از ازدیاد باکتری ها و ویروس ها شود.
تب به تنهایی (اگرچه به عنوان هشداری دال بر وجود مشکل تلقی می شود)، جر در موارد فوق العاده بالا ، بالاتر از 40.3 درجه سانتیگراد، خطرناک نیست.
به کار بردن تمام نیروی خود برای پایین آوردن تب کودک، هربار که او به تب دچار می شود، الزاماً خوب نیست و در حقیقت ممکن است بیماری او را طولانی تر کند.
تب همراه با تشنج
البته باید در مورد نبرد با تب در کودکانی که آمادگی تب همراه با تشنج را دارند پیشقدم باشید. یک یا دو درصد از کودکان، اغلب در سنین 9 ماهگی تا پنج سالگی، مستعد ابتلا به این نوع حملۀ صرع با علائم مشخصه تشنج های ریتمیک متقارن، چشم های چرخیده به بالای پیشانی و از دست دادن هوشیاری هستند.
دورۀ تشنج می تواند حتی ده دقیقه طول بکشد، ولی معمولاً در کمتر از دو دقیقه از بین می رود و اگرچه رواج کمتری دارد، ولی کودکان مستعد، با هر بار تب کردن به این حالت مبتلا می شوند. این حملات تشنج معمولاً آثار دائمی از خود باقی نمی گذارند.
در صورت ابتلای کودک به حملۀ تشنج، او را به پهلو بخوابانید، هر شیء سختی را که ممکن است با آن برخورد کند از محل دور و به ساعت خود نگاه کنید. لازم است مدت حمله را بدانید.
پزشک از شما طول این دوره را خواهد پرسید. چنانچه طولانی تر از پنج دقیقه باشد، با پزشک خود تماس بگیرید. بعد از پنج دقیقه، کودک باید کمک های اورژانسی دریافت کند و مورد بررسی قرار گیرد.


   


دارو دادن به نوزاد

دوشنبه 30 فروردین 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :نکات خواندنی ،نگهداری و مراقبت از کودک ،

اگر به تنهایی به نوزاد دارو می‌دهید، می‌توانید ابتدا دارو را در سرنگ آماده كنید و بعد در حالی كه او را در بغل دارید یا روی یك سطح مطمئن قرار داده‌اید، آرام دهان نوزاد را باز كنید و دارو را به سمت داخل دهان و عقب دهان و به سمت گونه نوزاد تخلیه كنید. در این قسمت از دهان نوزاد، جوانه چشایی وجود ندارد و نوزاد متوجه طعم متفاوت دارو نخواهد شد.

 اگر به جای سرنگ از قاشق مدرج استفاده می‌كنید باید قاشق را در داخل لب پایین نوزاد قرار دهید و درحالی كه دهان نوزاد را نیمه‌بسته نگاه می‌دارید قاشق را به سمت بالا ببرید تا دارو به آهستگی داخل دهان نوزاد تخلیه شود.

      سرنگ‌ها بهترین وسیله برای اندازه‌گیری میزان دارو و همچنین نگهداری دارو برای دفعات بعدی استفاده است.

      می‌توانید برای این‌كه نوزاد راحت‌تر دارو را بخورد آن‌را با كمی شیرخشك یا شیرمادر مخلوط كنید اما توجه داشته باشید كه به‌هیچ وجه دارو را با یك شیشه شیر كامل مخلوط نكنید چون ممكن است كودك نتواند در یك نوبت همه شیر را بخورد و میزان دارویی كه دریافت می‌كند كمتر از دوز تجویز شده باشد.

       از پزشك بخواهید تا دفعات دارو دادن به نوزاد را بیشتر كند و به جای آن در هر دفعه دوز دارویی كمتری به نوزاد بدهید تا نوزاد راحت‌تر بتواند دارو بخورد.

       برای قطره‌های چشمی حتما به كمك یك بزرگسال دیگر احتیاج است. درحالی كه یك بزرگسال نوزاد را ثابت در بغل دارد فرد دیگر باید به آرامی پلك پایین را به سمت پایین كشیده و اجازه دهد تا قطره بین چشم و پلك پایین بریزد. بعد از ریختن قطره چشمی مدتی سر نوزاد را به سمت عقب نگه دارید تا دارو از چشم نوزاد بیرون نریزد.

      بیشتر داروهایی كه برای نوزادان وجود دارد به‌صورت مایع است و همین دادن دارو را به نوزاد راحت‌تر می‌كند. اكثر این داروها به وسیله طعم‌دهنده‌های مصنوعی، شیرین شده است تا طعم آن‌ها نوزاد را اذیت نكند. با این حال متفاوت بودن طعم این داروها ممكن است موجب شود كه نوزاد به‌راحتی خوردن این داروها را قبول نكند.

 دادن دارو به نوزاد بهتر است توسط ۲نفر انجام شود. به این صورت كه نوزاد را در یك ملحفه یا قنداق بپیچید كه دست و پا نزند و درحالی كه مادر یا فرد دیگری نوزاد را در بغل گرفته است دارو توسط نفر دوم به او داده شود. فردی كه نوزاد را در بغل دارد، می‌تواند به آرامی با انگشت چانه نوزاد به پایین بكشد تا دهانش باز شود.

      سعی كنید روند دارو دادن به نوزاد را سریع انجام دهید تا نوزاد اذیت نشود و داروخوردن برایش تبدیل به تجربه آزاردهنده‌‌ای نشود.

       حین دارو دادن، به آرامی برای نوزاد آواز بخوانید یا با او حرف بزنید تا احساس آرامش كند. اگرچه نوزاد متوجه معنی حرف‌های شما نخواهد شد اما لحن آرام شما و تن صدای شما می‌تواند باعث احساس امنیت و اطمینان كودك شود.

      دارو باید توسط سرنگ مدرج، قطره‌چكان یا قاشق‌های مخصوص دارو به نوزاد داده شود تا دوز صحیح دارو در هر وعده دارو دادن به نوزاد رعایت شود. نوزادان در ماه‌های ابتدایی عمر قادر به خوردن از لبه قاشق‌های معمولی نیستند و بیشتر چیزی كه می‌خورند از گوشه دهان‌شان خارج می‌شود.

       برای ریختن قطره در گوش نوزاد،  نوزاد را روی تخت یا یك سطح مطمئن قرار دهید به‌طوری كه گوش مبتلای كودك به سمت بالا باشد. بعد از ریختن قطره به گوش نوزاد كمی صبر كنید تا دارو كاملا درون كانال گوش جریان پیدا كند. سپس با ملایمت قسمت غضروفی كوچكی كه در جلوی كانال گوش قرار دارد را چند بار فشار دهید تا دارو به سمت داخل گوش برود و به بیرون سرریز نكند.

   


دارو دادن به نوزاد

دوشنبه 30 فروردین 1395 نویسنده: مرتضی | نوع مطلب :بیماری در کودکان ،نگهداری و مراقبت از کودک ،

اگر به تنهایی به نوزاد دارو می‌دهید، می‌توانید ابتدا دارو را در سرنگ آماده كنید و بعد در حالی كه او را در بغل دارید یا روی یك سطح مطمئن قرار داده‌اید، آرام دهان نوزاد را باز كنید و دارو را به سمت داخل دهان و عقب دهان و به سمت گونه نوزاد تخلیه كنید. در این قسمت از دهان نوزاد، جوانه چشایی وجود ندارد و نوزاد متوجه طعم متفاوت دارو نخواهد شد.

 اگر به جای سرنگ از قاشق مدرج استفاده می‌كنید باید قاشق را در داخل لب پایین نوزاد قرار دهید و درحالی كه دهان نوزاد را نیمه‌بسته نگاه می‌دارید قاشق را به سمت بالا ببرید تا دارو به آهستگی داخل دهان نوزاد تخلیه شود.

      سرنگ‌ها بهترین وسیله برای اندازه‌گیری میزان دارو و همچنین نگهداری دارو برای دفعات بعدی استفاده است.

      می‌توانید برای این‌كه نوزاد راحت‌تر دارو را بخورد آن‌را با كمی شیرخشك یا شیرمادر مخلوط كنید اما توجه داشته باشید كه به‌هیچ وجه دارو را با یك شیشه شیر كامل مخلوط نكنید چون ممكن است كودك نتواند در یك نوبت همه شیر را بخورد و میزان دارویی كه دریافت می‌كند كمتر از دوز تجویز شده باشد.

       از پزشك بخواهید تا دفعات دارو دادن به نوزاد را بیشتر كند و به جای آن در هر دفعه دوز دارویی كمتری به نوزاد بدهید تا نوزاد راحت‌تر بتواند دارو بخورد.

       برای قطره‌های چشمی حتما به كمك یك بزرگسال دیگر احتیاج است. درحالی كه یك بزرگسال نوزاد را ثابت در بغل دارد فرد دیگر باید به آرامی پلك پایین را به سمت پایین كشیده و اجازه دهد تا قطره بین چشم و پلك پایین بریزد. بعد از ریختن قطره چشمی مدتی سر نوزاد را به سمت عقب نگه دارید تا دارو از چشم نوزاد بیرون نریزد.

      بیشتر داروهایی كه برای نوزادان وجود دارد به‌صورت مایع است و همین دادن دارو را به نوزاد راحت‌تر می‌كند. اكثر این داروها به وسیله طعم‌دهنده‌های مصنوعی، شیرین شده است تا طعم آن‌ها نوزاد را اذیت نكند. با این حال متفاوت بودن طعم این داروها ممكن است موجب شود كه نوزاد به‌راحتی خوردن این داروها را قبول نكند.

 دادن دارو به نوزاد بهتر است توسط ۲نفر انجام شود. به این صورت كه نوزاد را در یك ملحفه یا قنداق بپیچید كه دست و پا نزند و درحالی كه مادر یا فرد دیگری نوزاد را در بغل گرفته است دارو توسط نفر دوم به او داده شود. فردی كه نوزاد را در بغل دارد، می‌تواند به آرامی با انگشت چانه نوزاد به پایین بكشد تا دهانش باز شود.

      سعی كنید روند دارو دادن به نوزاد را سریع انجام دهید تا نوزاد اذیت نشود و داروخوردن برایش تبدیل به تجربه آزاردهنده‌‌ای نشود.

       حین دارو دادن، به آرامی برای نوزاد آواز بخوانید یا با او حرف بزنید تا احساس آرامش كند. اگرچه نوزاد متوجه معنی حرف‌های شما نخواهد شد اما لحن آرام شما و تن صدای شما می‌تواند باعث احساس امنیت و اطمینان كودك شود.

      دارو باید توسط سرنگ مدرج، قطره‌چكان یا قاشق‌های مخصوص دارو به نوزاد داده شود تا دوز صحیح دارو در هر وعده دارو دادن به نوزاد رعایت شود. نوزادان در ماه‌های ابتدایی عمر قادر به خوردن از لبه قاشق‌های معمولی نیستند و بیشتر چیزی كه می‌خورند از گوشه دهان‌شان خارج می‌شود.

       برای ریختن قطره در گوش نوزاد،  نوزاد را روی تخت یا یك سطح مطمئن قرار دهید به‌طوری كه گوش مبتلای كودك به سمت بالا باشد. بعد از ریختن قطره به گوش نوزاد كمی صبر كنید تا دارو كاملا درون كانال گوش جریان پیدا كند. سپس با ملایمت قسمت غضروفی كوچكی كه در جلوی كانال گوش قرار دارد را چند بار فشار دهید تا دارو به سمت داخل گوش برود و به بیرون سرریز نكند.

   


روان شناسان معتقدند، عدم توجه به تغییرات رفتاری کودکان پس از تولد فرزند دوم، می تواند به صدمه دیدن سلامت روان کودک منجر شود.

البته باید توجه داشت که عملکرد والدین بستگی زیادی به شرایط سنی کودک دارد مثلا یک کودک سه ساله در مورد تغییری که قرار است در خانواده اتفاق بیفتد به اندازه یک کودک 5 ساله نمی‌فهمد. اما به هر حال، فهمیدن و درک احساسات کودک و نحوه برخورد وی با این موضوع، بخشی از پیشرفت احساسی وی را شامل می‌شود.

کودک بالای 3 سال پخته تر است

اگر فاصله بین تولد فرزند دوم و اول زیر 3 سال باشد باعث می شود فرزند اول از لحاظ روانی آسیب ببیند. مادر به دلیل بارداری و تولد فرزند دوم از نظر روانی، عاطفی یا حتی تغذیه نمی تواند توجه کافی به فرزند اول خود داشته باشد و قادر به ایجاد فضای مناسبی برای رشد فرزند اولش نخواهد بود.

اما گر فاصله سنی بین کودک اول و دوم بالای 3 سال باشد فرزند اول به یک پختگی و در اثر آن به شناخت بیشتری از خود رسیده است. در نتیجه این موضوع به مادر کمک می کند فرزند دوم خود را با مشکل های کمتری به دنیا بیاورد، اما باید این نکته را هم بپذیریم که حسادت یکی از موضوعات طبیعی در فرزند اول محسوب می شود که خواه ناخواه به وجود خواهد آمد اما نوع رفتار والدین به خصوص مادر می تواند روی تعدیل و تقلیل این حس تاثیر داشته باشد.

مادر با تولد فرزند دوم همچنان باید نوع ارتباط فرزند اول با دوم را مدیریت کند


 تغییرات رفتاری کودکان بعد از تولد فرزند دوم

اکثر کودکان پس از به دنیا آمدن خواهر یا برادر کوچکشان، دچار تغییرات رفتاری می شوند، بسته به نوع شخصیت کودک و آماده سازی والدین، این تغییرات می تواند مثبت یا منفی باشد.

لجبازی، پرخاشگری، حسادت، ترس از جدایی از مادر، دیدن کابوس های شبانه از جمله واکنش های منفی است که در فرزند اول پس از به دنیا آمدن فرزند دوم ایجاد می شود و در اکثر کودکان بروز چنین رفتارهایی طبیعی بوده و با عملکرد صحیح والدین رفع می شود. در برخی موارد، اختلال در عادات غذایی و خواب کودک، پرخاشگری های عصبی و آسیب رساندن به نوزاد مشاهده می شود.

برای به حداقل رساندن این لطمات احتمالی، بهترین کار این است که شما پیش از تولد نوزاد جدید،‌در باره تغییری که قرار است در خانواده اتفاق بیفتد صحبت کنید. اما در نظر داشته باشید دیر یا زود، نوزاد متولد می‌شود و باید فرزند خود را برای این پدیده آماده کرده باشید. و او را ایفای نقش خواهر یا برادر بزرگ‌تر آماده کنید.



عضویت در کانال تلگرام نوزادانه
 
https://telegram.me/nozadaneh
 @nozadaneh


   


تماس کودکان با مواد شوینده مختلف، اعم از مایع و جامد باعث می شود که این مواد از طریق بینی، دهان و چشم وارد بدن کودک شوند و علاوه بر مسمومیت کودک، به قرنیه چشم آسیب جدی وارد کند. ظرف حاوی این مواد نیز به شدت خطرناک هستند و باید دور از دسترس کودکان قرار گیرند.

مهمترین آسیب این مواد علاوه بر مسمومیت کودکان، ایجاد خراش در قرنیه چشم است.

مطالعات محققان دانشکده پزشکی هاروارد نشان می دهد که پودر های شوینده حاوی مواد شیمیایی مضری هستند که از طریق پوست بدن جذب می شوند.این ترکیبات آلی فراری ( VOC ) نام دارند که در بافت پارچه البسه قرار می گیرند و پس از پوشیدن لباس، توسط پوست جذب می شوند. علاوه بر این، برخی از این مواد آلی در هوا به صورت معلق وجود دارند و همراه با هوای دم وارد سیستم تنفسی می شوند.

در ادامه بررسی ها، در مورد استفاده از مواد سفیدکننده هشدار داده شده است و پیشنهاد می شود که برای لکه بری از بوراکس استفاده شود. بوراکس یک ماده معدنی دوستدار محیط زیست است که از بورات سدیم تولید می شود.

یک روش دیگر برای جلوگیری از این مشکل، استفاده از مواد شوینده طبیعی است. سرکه سفید یک مایع لکه گیر با خاصیت پاک کنندگی فوق العاده است که باعث نرم شدن لباس ها نیز می شود. جوش شیرین نیز خاصیت پاک کنندگی دارد و برای شستشو پیشنهاد می شود.

ترکیبات آلی فرار جذب شده از طریق پوست باعث بروز آلرژی پوستی می شود و برای کودکان بسیار مضر هستند.

در ادامه تحقیقات آمده است که خشک کردن لباس در محیط خانه باعث بروز آسم می شود و لازم است لباس ها در محیط آزاد خشک شوند.

عضویت در کانال تلگرام نوزادانه


https://telegram.me/nozadaneh
 @nozadaneh

   

   


محققان دانشگاه آریزونا شمالی در مطالعات اخیر خود دریافتند کودکانی که بیشتر با اسباب بازی های الکترونیکی بازی می کنند در مقایسه با کودکانی که بیشتر با کتاب و اسباب بازی های قدیمی نظیر پازل های چوبی یا بلوک های پلاستیکی سر و کار دارند، کمتر از زبان خود استفاده می کنند.

در این مطالعه، محققان آزمایشی کنترل شده شامل گروه های دوتایی والد-نوزاد با رده سنی ۱۰ تا ۱۶ ماه را تحت نظر گرفتند. البته محققان مشاهده مستقیم بر بازی کودکان نداشتند، بلکه آنها را از راه دور در منازل شان تحت نظر قرار دادند.

به شرکت کنندگان سه دسته اسباب بازی داده شد: اسباب بازی های الکترونیکی نظیر لپ تاپ های بچه گانه، مزرعه سخنگو و موبایل بچه گانه؛ اسباب بازی های قدیمی نظیر پازل های چوبی، جورچین و بلوک های پلاستیکی همراه با تصویر؛ و پنج کتاب همراه با شکل ها و موضوعات جالب و رنگی.

«آنا سوسا»، یکی از محققان این مطالعه، در این باره می گوید: «کودکان در حین بازی با اسباب بازی های الکترونیکی، کمتر از کلمات مخصوص بزرگسالان استفاده می کردند، کمتر با اطرافیان شان صحبت می کردند، کمتر به صحبت والدین شان واکنش نشان می دادند و کمتر کلمات جدید از خود تولید می نمودند.»

به گفته این محقق، اسباب بازی های الکترونیکی تاثیر منفی بر رشد مهارت های کلامی کودک دارد و والدین باید در خرید اسباب بازی دقت کافی داشته باشند.

برای عضویت در کانال نوزدانه از لنیک زیر استفاده کنید

https://telegram.me/nozadaneh
 @nozadaneh

   


آیا مشورت با دکتر لازم است ؟

اگر درد زخم ها شدید است و یا معالجات خانگی شما به شرح فوق تأثیر نداشته است و یا زخم های دهان عود می کنند به دکتر مراجعه کنید . همچنین اگر ایجاد این زخم ها بر اثر خرابی و یا ناصاف بودن دندانهاست کودک خود را به پزشک نشان دهید .

پزشک چه اقدامی انجام خواهد داد ؟

دکتر برای آفت های دهانی یک کرم ضد التهاب تجویز می کند . این کرم در بزاق دهان حل نمی شود و لذا به زخم می چسبد و خیلی سریع آن را خوب می کند .اگر کودک شما از زخم های عودکنده در دهان خود شکایت دارد پزشک برای بررسی عوامل دیگری غیر از استرس و مسائل روانی به آزمایش خون خواهد پرداخت .

 شما چه کمکی می توانید بکنید ؟

اگر زخم ها خیلی دردناک هستند غذاها را آبکی کنید تا جویدن آنها راحت باشد .

در صورتیکه کودک مایل است ، برای نوشیدنی ها به وی نی بدهید .

غذاهای نمک دارد و شور و یا ترش به کودک ندهید ، زیرا ممکن اسکت تولید درد کنند .

به کودک تفهیم کنید که لبهای گونه هایش را گاز نگیرد ، زیرا ممکن است تولید زخم کرده و یا آنها را بدتر کند.

برای عضویت در کانال نوزادانه بر روی لینک زیر کلیک کنید.


https://telegram.me/nozadaneh

@nozadaneh

   


دکتر جعفریان متخصص تغذیه گفت: پرتقال، کیوی، توت فرنگی از میوه‌های دارای علائم آلرژیک هستند و خربزه، موز و طالبی هم می‌توانند علائم آلرژیک را به صورت خفیف در کودکان ایجاد کنند و کودک ممکن است با خوردن هر یک از این میوه‌ها از خود واکنش و آلرژی نشان دهد.
وی ادامه داد: این موضوع به سیستم ایمنی کودک مرتبط می‌شود و به همین دلیل هرچه سیستم ایمنی بدن کودک ضعیف‌تر باشد، ممکن است به میوه آلرژی‌ بیشتری نشان دهد.
جعفریان در خصوص علائم آلرژیک عنوان کرد: نشانه‌ها از حالت خفیف تا شدید در فرد متغییر است و ممکن است به صورت التهاب، تغییر رنگ در گونه و پوست، آبریزش بینی، چشم و حتی مشکلات تنفسی و شوک در موقعیت حاد و شدیدتر باشد.
این متخصص تغذیه در پایان خاطرنشان کرد: والدین باید به موضوع آلرژیک بودن میوه در کودکان دقت کنند تا هنگامی که یک نوع از میوه را برای نخستین بار به کودکشان می‌دهند، از این مشکل پیشگیری کنند.
همچنین کیوی، پرتقال و توت فرنگی نباید به کودکان زیر یک سال داده شود، چون علائم آلرژیک آن ها بسیار بالا است. برای کودکان زیر 6 ماه هم مصرف میوه ممنوع است و پس از آن در هر ماه میوه‌ای خاص در برنامه غذایی باید گنجانده شود

برای عضویت در کانال نوزادانه در تلگرام روی لینک زیر کلیک کنید

https://telegram.me/nozadaneh



   


درباره وبلاگ


آخرین پستها


نویسندگان


صفحات جانبی


نظرسنجی

    ارزیابی شما از این وبلاگ چیست؟






محاسبه قد و وزن طبیعی با استفاده از محاسبه گر زیر
content provided by NHS Choices

آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :